Bazı insanlar böyledir, bir musibetin en küçük ihtimali bile beyinlerini kemirir durur, sürekli huzursuz eder. Zaman bir ilmek gibi boğazlarını sıkar, bu yüzden her acıyı göze alır ve ne olacaksa hemen olsun bitsin isterler. Ben hayatımda o ihtimalin yarattığı huzursuzluğa bir kez teslim olmuş, bu dünyaya tahammülüm tükenince hiçliği tercih etmiştim.
...hayatla ölüm arasında kimsenin bilmediği ıssız bir aralıkta yaşıyorum ve o küçük boşlukta unutulmaktan şikayet etmeyi çoktan bıraktım.Ezberlediğim roller hafızamdan çoktan silindi.Kelimelerini yitirmiş dargınlıklarla doluyum.Beni yıkabilecek ne kaldı ki bu dünyda?Yarım kalmış bir aşkı,kırık,paramparça bir aşkı yaşadım;sevdiğim adam kalbimi yaralayabileceği en hoyrat, en alçaltıcı ayrılık hikayesiyle uzaklaştı hayatımdan.Dargınlığım kaldı bir tek...çekip gidenlere.Çekip gidenlere en çok.Aslında hayata.Hayatıma...