Yaralar deşilecekse en kuytu yerde deşilmeli. Gözlerden uzakta. Gören göz sorgular, yargılar, gördüğünün yalan yanlış kaydını tutar. Ve..
Yazmak yaralara merhemdir. Yazmak bazen de yaralanmaktır. Yazmanın yaralanmak olduğunu, kabuk bağlamış yaraları kanatmak olduğunu bilen kaç kişiyiz şu yeryüzünde?
İnsan kaderine doğru mu gider yoksa kaderi mi her hâlükârda insanı gelip bulur? Kader kendisine gittiğimiz midir, kendisinden kaçtığımız mı? Gidişlerin ve gelişlerin yolu sandığımız kadar net değil. Bazen gidiş zannettiğimiz şey, kaçmaya çalıştığımız yere hızlı bir dönüş olabiliyor. Hepimizin bir kaderi vardır. Kaderimizden payımıza düşen kederimiz vardır. Bu hayatta huzurlu olanlar kimlerdir biliyor musun? Kederine zevk katanlar. Zirâ insan yabancısı olduğu konularda susmasını ve durmasını bilmeli. Hiç hissetmediği duygular için beyhude kelimeleri dizmemeli, muhatabının acısını teselli niyetine deşmemeli..