Kevser Akkurt
@Kevser_akrt
{Çay sıcak olsun, kitap derin; dünya beklesin.}
"Kendimizden başkası olmaya gerek yok."
Milenaya mektuplar
Franz Kafka’nın Milena’ya Mektuplar adlı eseri, benim için bir kitap olmaktan çok, başkasının kalbini açıp içini okumak gibiydi. Bu mektupları okurken bir okur gibi değil, sanki yazılanlara istemeden tanıklık eden biri gibi hissettim. Çünkü burada kurgu yok; saklanmış bir aşk, bastırılmış bir yalnızlık ve kelimelere tutunarak hayatta kalmaya çalışan bir ruh var.
Kafka, Milena’ya yazarken kendini savunmuyor, süslemiyor, güçlü görünmeye çalışmıyor. Aksine, bütün kırılganlığını olduğu gibi ortaya koyuyor. Onun cümlelerinde sevgi kadar korku da var. Yakın olma isteğiyle kaçma arzusu aynı satırda yan yana duruyor. Bu çelişki, kitabın en gerçek ve en sarsıcı tarafı.
Ben bu mektuplarda büyük bir aşk hikâyesinden çok, insanın kendiyle mücadelesini gördüm. Kafka, Milena’yı severken bile kendinden emin değil. Sürekli kendini sorguluyor, yetersiz buluyor, sevilmeye layık olup olmadığını tartışıyor. Bu yönüyle metin, sevmenin ne kadar ağır bir yük olabileceğini gösteriyor.
Bazen düşüncelerim bıçak bilenirken çıkan kıvılcımlar gibi etrafa dağılıyor, kalbim bir olta kancasının ucuna asılmış gibi bir duyguya kapılıyorum, çektikçe kesen, korkunç acı veren bildiğiniz şu ince kancanın ucuna.
