O, Neyzen Tevfik'ti! Hem herkese aitti hem de hiç kimseye ait değildi. Yaşamayı hem çok seviyordu ve hem de bir o kadar yaşamdan intikam almak istercesine kendini hırpalıyordu.
İnsandım, hayallerim vardı. İnsandım, sevendim. İnsandım, sevinçlerim vardı benim. Hüzünlerim de oldu. Hiçbir zaman çok şey istemedim. Birazcık sevgi, yudum yudum içmek için. Gözlerim yıldızlarla oynaşırken o sevginin içimde umut olmasını istedim.