Karakuyu garından bir tren kalktı
Sokak lambalarında yorgun kelebekler
Arkasında simsiyah bir sabahtı
Belki görevliler lokomotifleri bekler
Umut
Fırtınalı okyanuslar kadar uzaktı.
Bu kış hiç bitmeyecek; bu sefer korkuyorum
Bu havada gitme üşürsün; mahvolursun
Kar üzerine üzerine bir hançer gibi düşer
Hatırladığın ne varsa hepsini unutursun.
O gece nasılsa yola çıkmıştık
Kamyon yaralı bir kuş gibi titriyordu
Gece, uçsuz bir bozkırda kara bir perde
Kalakaldık; yanık sesli baykuşlar ötüyordu
Uzaklarda ne bir ev, ne bir minare
Kar üzerime üzerime hunharca yağıyordu