Hepsi, kahramanlarının hepsi acı çekmeyi sever, çünkü acı çekmenin içinde yaşamı, maşuku çok yoğun hissederler. Şunu biliyorlar zira: "Bu dünyada insan sadece acı çekerek gerçekten sevebilir." İşte tam da bunu istemektedirler, bilhassa bunu! Bu acılar, onların varoluşlarının en güçlü kanıtıdır: "Cogito, ergo sum... Düşünüyorum, öyleyse varım" yerine "Acı çekiyorum, öyleyse varım" der onlar.