Dünyada tak bir insana inanmıştım . O kadar çok inanmıştım ki , bunda aldanmış olmak ,bende artık inanmak kudreti bırakmamıştı .Ona kızgın değildim.Ona kızmama , darılmama , onun aleyhinde düşünmeme imkan olmadığını hissediyorum . Ama bir kere kırılmıştım. Hayatta en güvendiğim insana karşı duyduğum bu kırgınlık , adeta bütün insanlara dağılmıştı ; çünkü o benim için bütün insanlığın timsaliydi .
Bu akşam anladım ki , bir insan diğer bir insana bazan hayata bağlandığından çok daha kuvvetli bağlarla sarılabilirmiş . Gene bu akşam anladım ki onu kaybettikden sonra , ben dünyada kof bir ceviz tanesi gibi yuvarlanıp sürüklenebilirim .