Kişi, hayatındaki en önemli kişinin kendisi, en önemli tanıklığın da kendi tanıklığı olduğunu fark edemezse hiçbir zaman hayatla ilişkisini doğru kuramaz. Kendini gerçekleştiremez.
Elbette insan genellikle geçiciliğin anız tarlasını görürken geçmişteki çalışmasının, zevklerinin ve neşesinin sonuçlarıyla dopdolu olan ambarları unutur.
...fakat gözyaşlarımızdan utanmamızın gereği yoktu; çünkü gözyaşları insanın cesaretlerden en büyüğü olan acı çekme cesaretine sahip olduğunun kanıtıdır.