Kitab Ana ve Baba
@KitabAnaveBaba
Hafsa Vera (cennet kuşu)& Muhammed Bera ve Hafsa Liva'nin Annesi
hümanite insan sevgisi diye okutuldu. Hayir değil! Hümanite insanın tanrısal boyutunu öne çikarmak, Tanrı ile zaman zaman eşdeğer zaman zaman da Tanrı'nın üzerinde demek. Simdi deist anlayış var diyorlar, Bir adam: Tanrı dünyayı yaratti sonra bi kenara cekildi ve dünyayı insanlara bıraktı,diyorlar. Bunlar hep birer felsefe hep birer düsünce. Peki ne oldu sonra? Yani bahsettiğiniz rasyonel dünya birbirine girdi. Şimdi Rönesans'tan itibaren kurulan o modernite yikılıyor.
Reklam
Günümüz toplumunda insanlar, kendileri olmak yerine, arzu edilen kişi olmayi tercih ediyorlar. Bu yüzden her ortamın isteğine uygun bir kimliğe bürünüyorlar. Bunun sonucunda sığ, derinleşemeyen ve köklenemeyen benlikler oluşuyor. Sosyal psikologlar bu tür bireylere, "bukalemun kişilikler" diyor. Postmodern çağın kişiliği, tam da böyle bir yamalı bohça gibi tarif ediliyor.
İngilizlerin meșhur sözü var: "Seeing is believing" diyorlar.Gordugunn seye inan, görmediğine inanma. Batı modernitesinin en temel meselelerinden bir tanesi, ölümü inkârdır. Yani ölümle barışik değil. Dolayısıyla ölümü bir yok oluş, hiçlik olarak gördüğü için onun ârazlarını her yerden silmek istiyor. Hatta mümkün olduğunca mezarlıkları șehrin dışına almak istiyor. Ölümle ilgili her türlü işareti kaldırmak istiyor. Hızlanma kültürü de bununla alakalı. Așırı meşguliyet aşırı hızlanma aşırı iş eksenli kültür.... Adeta sonsuza kadar yaşayacakmışız hissini insanlara siringa eden bir mekanizma. Ve insanı aslında kendi hakikatine yabancılaștırıyor. Rilke'nin bir sözü var: "İnsan, bir meyvenin çekirdeğini içinde taşıdığı gibi ölümü kendi içinde taşur." diyor.
Dünyanin herhangi bir yerinde buna Türkiye de dahil- kendi menfaatini ciddi sekilde halel dar eden, değerlerinin negativitesini gösteren bir hareket gör- düčü anda, yok etmekten çekinmez. Bir örnek; 1945 Nisan'nda Almanya teslim oluyor, Japonya olmuyor. Devam ediyor hadise ABD Genelkurmayı bakıyor ki; Pasifik'te bin tane ada var, hep sinde de Japon askeri var. Bu adalarin teker teker işgal edilmesi su kadar sene ve bu kadar dolara mal olacak: "Bende atom bom- bası var. Japonya'y1 çok rahat dize getirebilirim. Nereye ataca- gum? Sivillerin en yoğun olduğu șehre!" diyor. Ve bir tane Hiro- şima'ya atıyor. Japonya bir yumruk alıyor ama düşmüyor. İkin cisi de altı gün sonra Nagasaki'ye. Japonya bitti. $unu albay söy lüyor: "Levyeyi çektim ve bomba aşağıya düştü. Müthiş bir renk oldu." Bunu yaparken hiçbir vicdani rahatsızlik hissetmiyor. sirada sadece oradaki insanlar ölmüyor. Nesil ve nesil devam ediyor etkileri. Nerede insan hakları? Akl rehber almak güze bir argüman. Ama zayif. Nefs, aklı çok kolay esir alr. Rasyonaliteyi ön plana çkardığınız zaman nefs-i emmâre sevinir: Bana özgürlük alanı açıldı, der. İnsanoğluna, nefsin önünü açacak bir imkân tanıdığınız zaman egosu ön plans çıkar.
Altay Cem Meriç bilhassa gençlerimiz icin varlığıyla Rabbimize hamd ettiğimiz bir değer. Rabbim cümlemizi sıratı mustakim üzere yaşatsın ve canımızı o yol üzerinde alsın.
Muhtelif 1 Kitabı kesinlikle Peygamberligin İspatı kitabi sonrasi okunması gereken bir eser kanımca. Kitaptaki bir çok sözü o kitap sonrasi anlamak daha berrak bir anlama sağlıyor.
Hem de ACM nin diliyle Peygamberligin Ispatiyla tanışınca her şey daha netleşiyor.
Kitaba gelecek olursak;
"hemen bitmese, şu konuyu da anlatsa" diyerek sayfalari çevirdiğim bir eserdi.
Birçok konuyu videolarının sıkı takipçisi olduğum icin aşinaydim fakat okumak cok daha somutlastirdi zihnimde.
Kitapta duygulanacak hiçbir şey olmamasina rağmen "murtedin katli" mevzusunda muhattabinin 12 yil önceki ACM olduğunu söylediğinde sevinçten midir hüzünden midir nedenini anlamadığım bir duygulanma geldi.
Seviniyorum Rabbim İslam'ı nasib etmiş.
Üzülüyorum nice gençler de bu batakliklarda boğuluyor. Rabbim bizlerin vesilesiyle gençlerimizi bu cukurlardan kurtarsın.
Rabbim Altay Cem Meriç'ten de razı olsun
Reklam