Eşsiz doğanın iki yönü vardır; yüce ruhları aydınlığa boğar, vahşi ruhları ise kör eder. İnsan cahil, çölde serap dolu olunca yalnızlığın karanlığı zekanın karanlığına eklenir. İnsanın içinde uçurumlar açıması da işte bundandır. Kimi kayalar, kimi hendekler, kimi bataklıklar; kimi vahşi görünüşlü ağaçlık alanların akşam karanlığı insana delice, aclmasız şeyler yaptırır. İnsanin neredeyse, bazı mekanların kötülük yaptırdığına inanası gelir.
Geniş ufuklar insanı bütünlüklü düsünmeye yöneltir. Dar ufuklarsa bölük pörçük düşüncelerin ilham kaynağıdır. Bu da bazen büyük yürekleri küçük ruhlu insanlar olmaya mahkum eder.
Küçük ve bölük pörçük düşünceler büyük ve bütünlüklü düşüncelerden nefret eder; bu ilerleme için verilen savaşın ta kendisidir.