Okumaya Sevdali
@Kitabatutkunadam
Neden insanların yüzde yetmişi inandığı şeyi anlatan kitabı okumuyor?
548 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
İnsanın kendi içindeki kuraklıktan kurtulmasını, ruhsal bir arınmayı ve yağmurun toprağa düştüğü anın kokusu (petrikor) gibi tazeleyici bir hissi sorgulayan bu eserde, İsimlerin ve büyük olayların ön planda olmadığı, tamamen yoğun ve derin duyguların, suskunlukların ve özlemin ön planda olduğu, bununla birlikte aşkın derinlerde yaşandığında nasıl güçlü olabileceğini ve insanın kendi içsel dünyasında nasıl bir huzur veya fırtına aradığını anlatan sıra dışı bir aşk hikayesi anlatılmaktadır.
Hikâyede karakterlerin isimleri yoktur; sadece "adam" ve "kadın" olarak geçerler. Yarım kalan, mesafeli ama kopamayan bir ilişkiyi konu alan bu hikâyede kadın duygularını ifade etmekten kaçınan, adam ise daha bağlı ve takıntılı bir tutum sergiler.
Yazar, kadının ve adamın bu vaziyetlerini adları "Lapis" ve "Oasis" olarak bilinen, birbirinden uzaklaşan ama kopamayan iki gezegen durumuna benzetmektedir.
Duygu yoğunluğuna kapılmayı seven kapalı kutu kalplere önerilen harika bir eser. Derinliğinde kaybolduğum bu romanın sonunda cevabını alamadığım şu soruyu sordum kendime: Kadın neden hep uzak durdu? Bana göre, kadın çok bilinmeyenli bir denklemdi. Bakalım sizler bu denklemi çözebilecek misiniz?
#alıntılar
"Gözünden akan da gökten düşen de aynı suydu. İkisi de insana ait bir rahatlama, bir serbest kalma, bir teslimiyet biçimiydi."
"Kalp, küçücük bir kas yığın, bir et parçası gibi görünür; yalnızca kan pompalayan sırada bir mekanizma sanılır. Ama bütün hayatlar, bütün kederler, bütün hikayeler bu küçücük organın çevresinde döner. Kalp, küçük olmasına rağmen büyük etkiler doğurur; insan yaşamının özünü oluşturur... Belki de kalp, insandan daha büyüktür."
"İnsan ve dünya... Aslında birbirine ne kadar da benziyorlar, değil mi? İnsanın yüzündeki kıvrımlar sanki yeryüzünün dağları ve
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yaşamın şartları mı desem hayatın şartları mı bilemedim ama kader insana zorlu bir imtihan çeki sunuyor olabilir. Bu çek bazen insanı hayat ağacına tutunabilmesini sağlar bazen de bir kedi gibi dokuz canlıymış gibi ayakta tutar. Namı diğer Zeytin olan Zeynep'in de durumu tam da böyle diyebilirim.
Kimi insanlar vardır içlerindeki yangını dışarı yansıtmaz. Bazen öyle görülürler ki bir başıboşluk söz konusudur bazen her şeyleri dört dörtlük gibidir. Ama yaralar kabuk tutsa bile yaşanılan travmaların derin izleri hiçbir zaman silinmez. İşte Zeytin de yaşadıklarına rağmen ayakta durmaya çalışmış bir genç kız ve nasıl da bu kadar dinamik, enerjik olabilir?
Hayat kolay yaşanılmaz. Her şeyin başı sevgidir. Sevgiyle hayata bağlanmak bir başka güzeldir. Acaba Zeynep sevgiye mi muhtaç yoksa işin içinde başka gizemli sırlar mı var?
Zeynep'in arkadaş çevresi epey kalabalık. Bazen karekterler açısından zorlanmadım değil. Lâkin hikayenin içine girince her birinin vazifesiyle tanınır olurlar. Kimi zaman dostluklar kavgayla kimi zaman hayata yeni girenlerle oluverir. Etrafındaki karakterlerden kimler dost kitabın inceliklerindedir.
Zeynep'i bekleyen ama onun beklemediği bir olay yaşam rotasını değiştirir. Bir cinayetin işlenmesi ardından sır perdelerin aralanması neleri yaşattırır? Yaşanılan olaylarda kimler destekçisi olur? Sevgisini göstermeyen baba mı, ani bir şekilde hayatına giren Şafak mı, kavgayla başlayan dostluklar mı?
Bir gençlik romanı havasını estirse de okuyucuyu kendine bağlayan bir eser. Genç bir kızın, yaşadıkları travmalar karşısında nasıl mücadele ettiğini ve üstesinden ne şekilde geleceğini anlatan bir hikaye. Okumak aydınlıktır.
Hiç beklemediğiniz birilerinden darbe aldığınızda kimi zaman keşkelerin kimi zaman iyikilerin kapısı açılır. Geç kalınsa da gerçek adalet yerini bulduğunda nefes almak insanı rahatlatır. Unutmamak gerekir ki insan, kuzu postuna bürünen kurttur.
Chloe, güncel tarihinde hala geçmişin kanlı izini sürdürdüğü bir dram yaşıyorsa akla kocaman bir ünlem ve soru işareti gelir. Neden mi? Çünkü yirmi yıl önce bir anda ortadan kaybolan genç kızların suçlusu babası görülüp ömür boyu hapse mahkum edilmiştir. Bugün ise esrarengiz bir şekilde iki kız daha kayboluyor. Babası hapiste ise bu cinayetler nasıl oluyor da hâlâ işleniyor?
Hiç beklemediği bir anda, kendini New York Times muhabiri olarak tanıtan Aaron Jansen bir tesadüfle mi Chloe'nin karşısına çıkıyor yoksa bu isim altında bambaşka bir sır mı saklı?
Chloe, kendi mutluluğunu mu düşünmeli yoksa karanlıktaki kıvılcımları mı aydınlığa kavuşturmalı? Kendisini bekleyen bu zorlu mücadeleyi başarabilecek mi? Netice de Daniel de namlunun ucunda.
Kitabın sonuna gelindiğinde aslında sümenin altında bir fedakârlık yattığı görülmektedir. Ters köşe eden bu fedakarlık kimden geliyor?
Karekterin derinliği ve gizemliği ile okuyucuyu son sayfasına kadar ürperten bu roman, psikolojik gerilim ağırlıklıdır.
#alıntılar
"Gerçek canavarlar hep göz önündeydi."
"Yanlış umut, hiç umut olmamasından daha kötüdür."
"Geçmişi düşünmeyi göze alamazlardı çünkü artık bir önemi yoktu, geçmiş bir dikkat dağıtıcıydı. Zaman kaybıydı."
Betimlemeleriyle dikkat çeken Bahar Bahçesi, okuyucuyu gürültüden uzaklaştırarak sakinliğin içine çekiyor. Nishi'nin keşfettiği gök mavisi evi ve bahçesinin mükemmelliğini anlata anlata bitirmemekle birlikte, adeta o muazzam mekânın içinde kitabını açmış hayallere daldırarak okuyor hissini nakşediyor gönüllere.
Taro ile Nishi'nin eve olan büyük ilgileri nasıl olmasın? Bu ikili anlatırken açıkçası kendimi o evin içinde hayal ettim. Ve elimdeki kitabın sayfalarını, bahar kokusunu içime çekerek, çevirip okudum.
Taro'nun, yıkılmaya yüz tutmuş bir binada oturması ve her bir daireye bir hayvan ismi verilmiş olması ondaki şaşkınlık gibi ben de yeni öğrenmiş olarak şaşkınlığımı saklayamam.
Tomoka Shibasaki, Japonya'nın başkenti Tokyo'da geçen bu hikâyesinde yalnızlığa, kentsel dönüşüme, insan ilişkilerine ve mekânların insan hayatı üzerindeki etkilerine değinmiştir. Her ne kadar kendimizi gök mavisi evin bahçesinde mis kokularla hayal kurarak görsek de asıl anlatmak istediği insanın derin deryasını oluşturan bu temadır.
Zengin ve köklü olan Ravenspur ailesi, kendi şatolarında ne olduğu anlaşılamayan bir güç, kimler olduğu bilinmeyen kötü niyetli bir düşman, karanlıklarda gizemini koruyan bir lanet tarafından teker teker öldürülmektedir. Nesillerdir refah içinde yaşayan aile, cesur fertlerinin bile korkudan titremesine, korku ile yaşamalarına neden olan bu lanet aileyi, gizemli gölgelerden gelen faili meçhul korkunç cinayetlerle sarsmaktadır. Aile bireyleri, şatolarındaki bu karanlık tehdide karşı hayatta kalma mücadelesi vermektedir.
Peki bu cinayetlerin arkasındaki güç kimdir veya nedir?
Gizem ve gerilim yüklü olan "Ravenspur Ailesinin Laneti" sürükleyici bir eser olup tekinsiz ve karanlık bir atmosfer havası estiriyor.
Daha kitabın başlarında okuyucuyu sırlar alemine sürüklüyor. Bakın Tchigorsky ne diyor: "İmkânsız. O adamla birlikte tüyler ürpertici bir gerçeğin peşinde çok tehlikeli bir yolculuğa çıkmıştık. Aradığımız cevabı da bulduk. Güvenlik amacıyla elimizdeki kağıdı ikiye böldük. Sonra deşifre olduk. Akabinde neler yaşandığını anlatamam. Üzerine düşünmeye bile cesaret edemem.
Ben içinde bulunduğum vahim sondan kaçabildim ama kader ortağımın bu kadar şanslı olduğunu sanmıyorum. Çoktan ölmüş olmalı. O olmadan da elimde hiçbir şey yok, tam anlamıyla acizim. Bir dayanağım yok. Fakat Ravenspur Şatosu'ndaki ölümlerden kimin sorumlu olduğunu gayet iyi biliyorum."
Şato'da hayatta kalanlar bu sırrı çözmeliler ama nasıl? O zaman okuma zamanı.
