Bahar Bahçesi
Tomoka ShibasakiYazar:
Tomoka Shibasaki
Çevirmen:
Arina Rengin Petek
Editör:Ilgın Yağmur Eker
Çizer:
Şenol Alanbay
Tasarımcı:Şenol Alanbay
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Herkese Konniçiwa
Bugün sizlere Tomoka Shibasaki kaleminden 
Bahar Bahçesi kitabının yorumu ile geldim
Nisan ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 107 sayfalık bir kitap🩵
︎Sizi Tokyo’nun dolambaçlı sokaklarına, yıkılmaya gün sayan ama içinde hâlâ hayatın nabzının attığı o apartmana View Palace Saeki III’e davet ediyorum.
︎Hikâyenin merkezinde, hayatı zahmetsizce yaşamayı ilke edinmiş, hatta bu eylemsizliği yüzünden evliliği bile bitmiş olan Taro var. Eski bir kuaför, yeni bir PR çalışanı. Çocukken inek olacağına inanacak kadar naif. Taro, View Palace Saeki III adlı, dairelerinin isimlerini Çin Zodyağı’ndaki hayvanlardan alan çok ilginç bir apartmana Koyun dairesine taşınıyor.
︎Taro’nun üst kat komşusu Ejderha dairesinde oturan Nishi, gizemli, yaşı kestirilemeyen ama tutkusu sınır tanımayan bir kadın.
︎Oturdukları binanın yıkılması an meselesiyken, Nishi’nin yan taraftaki gök mavisi eve olan takıntısı hikâyeyi bambaşka bir boyuta taşıyor. Nishi, o mavi evin yıllar önce bir fotoğraf kitabına konu olduğunu keşfediyor ve o karelerdeki huzurun, misket limonu yeşili fayansların ve oya ağaçlarının peşine düşüyor. Hatta bazen o evin bahçesini görebilmek için balkon altına beton bloklar koyup tırmanacak kadar ileri gidiyor. Taro ise bir adım geride durup tüm bu tutkuyu, yıkımı ve değişimi sakinlikle izliyor.
Binanın kendisi Taro’dan bile gençken yıkılacak olması... Ah, o sahne içimi sızlattı.
︎Bahar Bahçesi; binalar yıkıldığında anılarımızın da toz olup uçup gitmesini, insanların birbirinin hayatında bıraktığı o silik izleri anlatıyor.
︎Yazar o kadar görsel bir dil kullanmış ki, okurken o oya ağaçlarının kokusunu duyuyor, rüzgarın taşıdığı tozu yüzünüzde hissediyorsunuz.
Sizce mekanların bir ruhu var mı? Yoksa binalar yıkıldığında onlarla birlikte anılarımız da tamamen silinip gidiyor
Tomoka Shibasaki kaleminden Bahar Bahçesi kitabının yorumu ile geldim
Nisan ayının sıradaki kitabı 2026 yılı basımlı 107 sayfalık bir kitap🩵
︎Sizi Tokyo’nun dolambaçlı sokaklarına, yıkılmaya gün sayan ama içinde hâlâ hayatın nabzının attığı o apartmana View Palace Saeki III’e davet ediyorum.
︎Hikâyenin merkezinde, hayatı zahmetsizce yaşamayı ilke edinmiş, hatta bu eylemsizliği yüzünden evliliği bile bitmiş olan Taro var. Eski bir kuaför, yeni bir PR çalışanı. Çocukken inek olacağına inanacak kadar naif. Taro, View Palace Saeki III adlı, dairelerinin isimlerini Çin Zodyağı’ndaki hayvanlardan alan çok ilginç bir apartmana Koyun dairesine taşınıyor.
︎Taro’nun üst kat komşusu Ejderha dairesinde oturan Nishi, gizemli, yaşı kestirilemeyen ama tutkusu sınır tanımayan bir kadın.
︎Oturdukları binanın yıkılması an meselesiyken, Nishi’nin yan taraftaki gök mavisi eve olan takıntısı hikâyeyi bambaşka bir boyuta taşıyor. Nishi, o mavi evin yıllar önce bir fotoğraf kitabına konu olduğunu keşfediyor ve o karelerdeki huzurun, misket limonu yeşili fayansların ve oya ağaçlarının peşine düşüyor. Hatta bazen o evin bahçesini görebilmek için balkon altına beton bloklar koyup tırmanacak kadar ileri gidiyor. Taro ise bir adım geride durup tüm bu tutkuyu, yıkımı ve değişimi sakinlikle izliyor.
Binanın kendisi Taro’dan bile gençken yıkılacak olması... Ah, o sahne içimi sızlattı.
︎Bahar Bahçesi; binalar yıkıldığında anılarımızın da toz olup uçup gitmesini, insanların birbirinin hayatında bıraktığı o silik izleri anlatıyor.
︎Yazar o kadar görsel bir dil kullanmış ki, okurken o oya ağaçlarının kokusunu duyuyor, rüzgarın taşıdığı tozu yüzünüzde hissediyorsunuz.
Sizce mekanların bir ruhu var mı? Yoksa binalar yıkıldığında onlarla birlikte anılarımız da tamamen silinip gidiyor
Selam Japon edebiyatından eserler okumayı sever misiniz? Ben şahsen çok seviyorum. Ben Japon edebiyatının sessiz,sakin ilerledigini ve insan duygularına ağırlık verdiğini düşünüyorum. Şahsen bugüne kadar okuduğum Japon edebiyatına dair kitaplar genelde böyleydi.
#baharbahçesi Akutagawa Ödüllü yazar #tomokashibasaki 'ninnkalemk ile tanışma kitabım oldu.
Taro eşinden boşandıktan sonra mesleğini bırakır ve farklı bir iş bularak Tokyo'da yeni bir yaşama başlar. Yeni evi yıkılması planlanan bir apartmandadır. Bu apartmanda her bir daireye Çin Zodyak'ından isimler verilmiştir. - Bu detay çok ilginç geldi bana.- Ejderha dairede oturan Nishi apartmanın yanındaki gök mavisi eve ilgi duymaktadır. Bu ilgi normal sınırların ötesindedir. Bu eve ilgisi sayesinde Taro ile arkadaşlık ilişkileri başlar. Arkadaşlıklarının odak noktası bu evdir. Nishi'de bulunan Bahar Bahçesi isimli fotoğraf kitabında bu evin fotoğrafları bulunmaktadır. Bu fotoğrafları defalarca incelerler ve evin içini, orada yaşamış olanları daha çok merak ederler. Bu eve genç bir çift taşınınca onlarla tanışmak ve evin içini gitmek e ister Nishi.
Kitabın odak noktası Taro ve Nishi'nin bu eve karşı ilgisi gibi görünse de zaman içinde insanın ve eşyaların değişimi, geçmişin bugünü nasıl etkilediği ve kalabalık içerisinde gibi görünen şehir hayatında insanın yalnızlığı ve hayatlara ufak dokunuşlarla fark edilmeden bırakılan izler anlatılıyor.
Sakın bir tempoda ilerleyen kitapta günün koşturmacasına inat huzur bulduğum satırlar oldu.
Betimlemeleriyle dikkat çeken Bahar Bahçesi, okuyucuyu gürültüden uzaklaştırarak sakinliğin içine çekiyor. Nishi'nin keşfettiği gök mavisi evi ve bahçesinin mükemmelliğini anlata anlata bitirmemekle birlikte, adeta o muazzam mekânın içinde kitabını açmış hayallere daldırarak okuyor hissini nakşediyor gönüllere.
Taro ile Nishi'nin eve olan büyük ilgileri nasıl olmasın? Bu ikili anlatırken açıkçası kendimi o evin içinde hayal ettim. Ve elimdeki kitabın sayfalarını, bahar kokusunu içime çekerek, çevirip okudum.
Taro'nun, yıkılmaya yüz tutmuş bir binada oturması ve her bir daireye bir hayvan ismi verilmiş olması ondaki şaşkınlık gibi ben de yeni öğrenmiş olarak şaşkınlığımı saklayamam.
Tomoka Shibasaki, Japonya'nın başkenti Tokyo'da geçen bu hikâyesinde yalnızlığa, kentsel dönüşüme, insan ilişkilerine ve mekânların insan hayatı üzerindeki etkilerine değinmiştir. Her ne kadar kendimizi gök mavisi evin bahçesinde mis kokularla hayal kurarak görsek de asıl anlatmak istediği insanın derin deryasını oluşturan bu temadır.
Uzun zamandır Japon edebiyatından bir eser okumamıştım. Bu kitapta benim için durağan ama bu durağının yanında merak uyandıran bir okuma deneyimi sundu.
Kitapta hareketli bir olay akışı yok. Durağanlık belki biraz da bundan kaynaklanıyor. Karakterin kendi iç dünyasındaki konuşmaları ve bir atmosfer paylaşımı şeklinde devam ediyor anlatımı
Boş dairelerin artması ve yerleşik nüfusun azalmasıyla yaşam hareketliliği azalan bir mahallede yaşayan Taro ve Nishi'yi okuyoruz kitapta. Her iki kiracı da yakındaki gökyüzü mavisi bir eve ilgi duyar ve 'Spring Garden' adlı bir fotoğraf kitabında resmedilenlerle karşılaştırıldığında; evin arkasındaki gizemleri merak ederler. Dışı gökyüzü mavisine boyanmış, içi zarif bir şekilde dekore edilmiş olan bu ev, eskiden evlerini her açıdan ve her mevsimde kapsamlı bir şekilde fotoğraflayan ünlü bir sanatçıya ve onun küçük rollerde oynayan oyuncu eşine aittir. Çift, kitap yayımlandıktan iki yıl sonra boşanmıştır. Zevkli çift tarafından uzun süre önce terk edilen evde şimdi, evlerinin Nishi'nin uzun süreli merak konusu olduğundan habersiz, genç ve zengin Morio ailesi yaşamaktadır. Nishi'nin evib görme arzusu, bir gün içeri davet edilme umuduyla Bayan Morio ile arkadaşlık kurmasına neden olur. Taro isteksizce ona katılır ama kısa süre sonra o da eve kapılır. Ancak, fotoğrafların yakından ve defalarca incelenmesi, her şeyin göründüğü kadar toz pembe olmadığını göstermektedir
Hikaye, yakında yeniden yapılandırılması planlanan bu bölgede gelip giden kiracılarla birlikte değişim temalarını işliyor. Taro'nun babasının kaybı ile boşanma süreciyle başa çıkmasını ele alsa da, aslında pek bir şey yaşanmaz. Bu kısımları daha çok anımsama ve iç konuşma şeklinde okuyoruz. Karakterlerin sürekli mahallelerini ve zaman içindeki farklılıkları gözlemleyip
Merhaba dostlarım
Bugun ödüllü bir kitapla geldim .2014 te Japonya nın en prestijli edebiyat ödülü olan Akutagawa Ödülü nü almış bir kitap Bahar Bahçesi. Kapağına bayıldım öncelikle onu söylemeliyim. Ben bir Yusufçuk severim çünkü..
Bir durum hikayesi bu aslında. Olan büyük olaylar yok kitapta .Tam bir Uzakdogu edebiyatı sakinliği hakim kitabın geneline .Insanı hayal kurmaya teşvik eden bir kitap .
Taro eşinden ayrıldıktan sonra tek başına bir ev tutuyor .Ev yıkılması planlanan bir apartmanda .Dairelere hayvan isimleri verilmiş. Yılan ,domuz ve ejderha dairelerinde oturanlarla Taro var,yani dört daire.Apartmanın hemen bitişiğinde gök mavisi bir ev var.Komşusu Nishi o eve takıntılı .Vaktinde o evde ünlü bir çift yaşamış ve evin her yerinin fotoğraflarının oldugu bir kitap yayınlanmış. Nishi de okul zamanlarında bu kitabı görmüş ve eve takmış kafayı. En büyük arzusu evin içine girmek ve özellikle misket yeşili fayansları olan banyoyu görmek. Laf aramızda bayıldım bu fikre bende ,çok tatlı olmaz mı ya misket yeşili fayans ?
Taro'nun babasının ölümü sonrası düşünceleri,ablasıyla ilişkisi, komşularıyla yaşantıları sakın, sessiz bir hikayeyle buluşmuş bizlerle .Mekanların insanların üzerindeki etkisi ,insanların hayatlarına ufak dokunuşları, etrafını görebilmek ama gerçekten gorebilmenin üzerine harika bir anlatı ...
Kitapla kalın dostlar...
Bahar Bahçesi Tomoka Shibasaki
Bahar Bahçesi Tomoka Shibasaki
.
“Bahar Bahçesi”, boşandıktan sonra Tokyo’da yeni bir hayat kurmaya çalışan Taro’nun, gizemli komşusu Nishi ile kurduğu sıra dışı dostluğu anlatır. İkili, apartmanlarının yanındaki gök mavisi eve ve bu evin yer aldığı bir fotoğraf kitabına takıntılı hale gelir. Zamanla bu evin geçmişini, içinde yaşayan insanları ve temsil ettiği huzurlu yaşamı keşfetmeye çalışırken hem kendi yalnızlıklarıyla hem de geçmişleriyle yüzleşirler.
Sakin anlatımı ve güçlü betimlemeleriyle okuyucuyu Tokyo’nun kalabalığından uzaklaştırıp huzurlu ama melankolik bir atmosfere taşıyor. Taro ve Nishi’nin gök mavisi eve duyduğu merak üzerinden; yalnızlık, kentsel dönüşüm, geçmişin izleri ve insan ilişkileri anlatılıyor. Roman, değişen şehir yaşamı içinde kaybolan mekanları ve insanların birbirlerinin hayatında bıraktığı küçük ama derin etkileri, zarif bir dille ele alıyor.
#BaharBahçesi
^
^
^
#inkılapkitabevi #bloghemsire #edebiyat #japonedebiyatı
Bahar Bahçesi
Japon edebiyatını seviyormusunuz?
Cevabınız evetse ödüllü bir kitap ile karşınızdayım.
Baştan söyleyeyim; içinde fırtınalar kopan, aksiyonun bitmediği o hareketli kurgulardan birini beklemeyin. Bu kitap, hayatın tam kendisi gibi oldukça sakin, ağırbaşlı ilerliyor.
Kısaca konusundan bahsedecek olursam,
Taro otuzlu yaşlarında boşanmış, yıkılmak üzere olan sekiz daireli bir apartmanda oturmaktadır. Daire numaraları çin zodyağındaki hayvanların adları ile anılıyordu.
Bir gün apartmandaki komşusunun karşıdaki binaya baktığını fark eder. Komşusunun adı Nishi’dir .
Eve neden baktığını merak eden Taro, Nishi ile zamanla arkadaş olur.
Ve Nishi neden sürekli o eve baktığının hikayesini Taro ya anlatmaya başlar.
Her şey, Nishi’nin bir fotoğraf kitabında gördüğü o "mavi ev"e olan hayranlığıyla başlamıştır.
Bahar bahçesi adında bir kitapta görmüştür bu binayı.
Eve hayran olmuştur .
Zamana direnmiş binalar ile yeni inşa edilen modern binaların yan yana olduğu bir yer ve İkilinin umuda yolculuğuna şahit olacaksınız.
Oldukça kısa okuması kolay bir kitaptı.
Aksiyon,aşk vb beklentisi olanlar bu kitap size göre değil.
Sakin ilerleyen bir kitap
Şimdiden keyifli okumalar dilerim.
BAHAR BAHÇESİ
Tomoka SHİBASAKİ
Tokyo’da yıkılmayı bekleyen bir apartman…
Sözleşmeleri biten kiracılar birer birer gönderilirken geriye sadece dört kişi kalıyor.
Ana karakterlerimizdenTaro da o son kalanlardan biri. Günün birinde Taro, üst katta yaşayan komşusu Nishi’nin sürekli karşıdaki mavi eve baktığını fark ediyor ve hikâyemiz de bu noktada başlıyor.
Taro’nun merakı, Nishi ile yollarının kesişmesine neden olurken Nishi’nin o mavi eve dair anlattıkları aslında sıradan gibi başlayan hikâyemize bambaşka bir derinlik kazandırıyor. Kısa süre sonra karşı eve taşınan yeni kiracılarla birlikte; Taro, Nishi ve o mavi ev arasında kurulan bağ da kitabımızın asıl ruhunu oluşturuyor.
Ama şunu en baştan söylemek isterim; bu kitap klasik anlamda bir olay örgüsü sunmuyor. Büyük olaylar, sürükleyici aksiyonlar ya da çarpıcı sırlar bekliyorsanız, bu kitap size göre olmayabilir. Çünkü burada asıl mesele “ne olduğu” değil, daha çok “nasıl hissettirdiği”.
Hatta bana kalırsa hikâyemizin başrolü insanlar değil, o mavi evin ta kendisi.
Nishi’nin o eve duyduğu merakın zamanla bir takıntıya dönüşmesi, evi hem dışarıdan hem içeriden deneyimleme isteği ve Taro’nun buna dahil olması, yani tüm bunlar kitabımızın özünü oluşturuyor. Bir evi değil; anıları, boşlukları ve zamanın izlerini okuyoruz.
Yazarımız evleri yalnızca birer mekân olarak değil; yaşayan, dönüşen ve içinde bulunan insanlarla birlikte nefes alan varlıklar gibi ele alıyor. İçinde hayat varken başka, boş kaldığında bambaşka bir şeye dönüştüğünü okurken bizlerde deneyimliyoruz.
Kısacası Bahar Bahçesi, olaylarıyla değil hissettirdikleriyle akılda kalan bir eser. Evlerin de bir hikâyesi olabileceğini hatırlatan, sakin ama etkileyici bir okuma deneyimiydi benim için.
Bu arada kitabımızın kapak tasarımı da o mavi evden bir bölüm
Yazar Hakkında
Tomoka ShibasakiYazar · 0 kitap
Shibasaki Osaka'da doğdu. Osaka Prefektur Üniversitesi'nden mezun oldu ve dört yıl boyunca ofis işinde çalışarak kurgu yazdı. 1999'da ilk kısa öyküsü "Reddo, ierō, orenji, burū" ("Kırmızı, Sarı, Turuncu, Mavi") yayımladı. İlk romanı Kyō no dekigoto (Gezegende Bir Gün) ertesi yıl yayımlandı. 2003 yılında Kyō no dekigoto Isao Yukisada tarafından aynı adlı bir filme uyarlandı.
