S u d e
@Kitabotik
Babasının ölümü onu duygusal olarak karanlık bir yerde bırakmıştı. İlk kez ölümle karşı karşıya gelmiş ve onu karanlık bir kutu olarak tanımlamıştı. O kutunun içine bir kez giren bir daha dışarı çıkamıyordu. Babası oraya hapsolmuştu, kimseyi göremediği, korkunç ve yalnız bir yerdi orası.
Reklam
İnsanlar bir şeyleri düşündükleri kadar nesnel biçimde görüp duymazlar. Görsel ya da işitsel bilgiler zihne girerken; tecrübeler, düşünceler, şartlar, vahşi fanteziler, önyargılar, tercihler, bilgiler, farkındalık ve zihnin sayısız diğer faaliyeti aracılığıyla bozulur.
"Düşünüyorum da..."
"Evet?"
"Şimdiki zamanı değiştiremiyoruz, değil mi?"
"Doğru."
"Peki ya gelecekte olacak şeyleri?"
"Neden bahsettiğini anlamıyorum."
"Bundan sonrasını diyorum." dedi Fumiko. "Yani geleceği değiştirebiliyor muyuz?""
Kazu doğrudan Fumiko'nun gözlerine baktı. "Pekala, gelecek henüz yaşanmadığına göre sanırım bu sana bağlı..." dedi. İlk kez gülümsemişti.
Reklam