"...Aslına bakarsan hala anlayamadığım şey, insanın tehlikesini bilerek bir suçu işledikten sonra itiraf etme cesaretini bulamayışıdır. İtirafı engelleyen bu basit korkuyu her türlü suçtan daha zavallıca buluyorum."
Korku cezadan çok daha beterdir, çünkü ceza bellidir, ağır da olsa, hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar, o sonsuz gerilimin ürkütücülüğü kadar kötü değildir.
Kötü insanlar, kelimelerde anlam aramaz, onları sadece kendi çıkarları için kullanırdı. Kötü insanlar inançlarını, dinlerini, dillerini bile kötülük için kullanırdı. Ama iyi insanlar her şeye ve herkese rağmen merhametli olmaya devam ederdi. Yok etmez, tamir ederlerdi. Kırmaz, parçalamaz ya da incitmezlerdi. İyi insanlar, sevgiyi kalpten kalbe verirdi.
Çünkü hiçbir huzur, imtihansız bulunmaz. Ve hiçbir âşık, uzaktan sevmeden gerçek âşık olamaz.
Güzel sevin. Bırakmayacak kadar sevin. Ama en önemlisi Allah için sevin.