İncelememe kitap arkasındaki gayet açıklayıcı birkaç cümle ile başlamak istiyorum:
-Tanzimat Dönemi eserlerinde "ahlaksız kadın" tiplemesine çoklukla rastlanır. Ancak bunlar, genellikle erkek başkişisini yolundan eden, hayatını karartan, uzak durulması gereken kadınlardır. Ahmet Mithat, bu yönüyle dönemin diğer yazarlarından ayrılır. O Kalyopi'ye kulak verir ve bu acılı hikayeyi okuruyla paylaşarak, "ahlaksız" görülenin de içine, arkasına bakılmasını ister.
Başka söze ne hacet öyle değil mi?
Ahmet Efendi gibi insanlar hayatta hep var olmalı..