İnsanın Allah'a ulaşmasını engelleyen yolu görmesini ve gitmesini engelleyen en şiddetli perdesi, nefsini görmesi, nefsini beğenmesidir. Kendi nefsini görmek şöyle olabilir:
"Ben neymişim be! Benim ne kemâlâtım, ne ilmim, ne meziyetlerim varmış. Herkes bana izzet hürmet ediyor. Falanca arkadaş da, 'Sen şu işi çok güzel yapıyorsun.' dedi. Hakikaten güzel yaparım. Laf aramızda eşim, emsalim yoktur, bir taneyimdir." gibi insanın kendini görmesi, nefsini beğenmesi...
Bunun beğenilecek tarafı yok!
İnne'n-nefse le-emmâratün bi's-sûi. İnsana bol bol kötülüğü emrediyor.