Güلsüم: Kitaplara Meftun
@KitapVosvosseverrr
Zamana şahidim.
Şu anda okuduğu kitap
Sevdanın da bir edebi var...Sevmek
Meczup ile deli aynı şey değildir… Deli, aklını yitirendir; meczup ise gönlünü bulan.
Ahmet, fotoğraf çekmeyi seven biridir. Her kareye yeni bir hikâye eklemek için yollara düşer. İşte tam da o gün, yol onu Ecevit ile karşılaştırır. Ama Ecevit, sıradan biri değildir. Duruşunda, bakışlarında, suskunluğunda anlatılmamış bir hikâye saklıdır. Ahmet, bu hikâyeyi öğrenmek ister. Çünkü bazı insanlar, daha ilk bakışta insanın içine dokunur.
Sorar, araştırır ve sonunda öğrenir: İnsanların "meczup" dediği Ecevit'in aslında bambaşka bir hikâyesi vardır. Onu anlamaya çalışırken, Ahmet kendini de sorgulamaya başlar. Çünkü onun da içinde bir yara vardır—sevdiğini kaybetmenin acısı. Ama Ecevit’in kaybı farklıdır. Ölümle kaybetmek mi daha zor, yoksa hayattayken kaybolanı beklemek mi? Gidenin ardından yas tutmak mı daha ağırdır, yoksa hiç gelmeyecek birini beklemek mi?
Ecevit bekliyordu… Ama geleni değil, beklemeyi seviyordu. Çünkü beklemek de sevmeye dahildi. Sevda bazen kavuşmaktan değil, içinde yaşatmaktan ibaretti.
Bu kitap, kısacık ama sarsıcı bir hikâye anlatıyor. Kalbe dokunan, insana kendini ve sevgiyi sorgulatan bir eser. Yazarın kalemiyle ilk kez bu kitapta tanıştım ve ne iyi etmişim. İçten, duru ve etkileyici bir anlatım…
Bir solukta okunabilecek ama uzun süre zihninizde yankılanacak bir öykü.
Sevgili yazarımız @ifatihduman’ın kaleminden, @nesilyayinlari etiketiyle çıkan bu güzel kitabı gönülden tavsiye ederim. **Okuyun, okutun!
---
Kitaptan Alıntılar
Ya gelmezse?..
"O gelmese de ben yine beklerim."
Ve anladım ki beklemek de sevda gibi tek kişilikti.
🩶 Meczupla deli aynı değildir.
"Hoş, ikisi de aklını yitirmiştir derler ama;
Aklını terk edenlere deli denir, gönlünü bulanlara meczup..."
🩷Kendime sakladığım hikâyelerim var.
Ölüm ile ayrılığı
Reklam
Yaratılış Gayesi Lailaheillallah Kitapları kıyaslayacak olursam, bu kitabı diğerine göre daha çok sevdim. Dil, daha anlaşılır ve açık. İlk kitapta "Tağut" kelimesi sürekli geçiyordu, ama burada daha az kullanılmış. Aslında ikisi de benzerdi, fakat bu kitapta özellikle sahabelerden verilen örnekleri çok beğendim. Ayetler ve hadisler de daha fazlaydı, bu da kitabı daha zengin kılmıştı. Şimdi ise özetine geçmek istiyorum.
"La İlahe İllallah" her Müslümanın dilinde olsa da, gerçekten ne kadarını anlayabiliyoruz? Belki çoğumuz, yalnızca Allah’tan başka ilah olmadığına, O’nun ezeli ve ebedi olduğuna inanıyoruz ama bu kelimenin derinliğine inmiyoruz. Peygamber Efendimiz (s.a.v.) insanlara bu kelimeyi öğretmek için birçok zorlukla karşılaştı ve eziyetler gördü. Sadece bu kelimenin gücünü anlatabilmek için. Şu soruyu kendimize soralım: Gerçekten bu kelimenin anlamını içselleştiriyor muyuz? Her söylediğimizde, anlamını yaşamak için çaba gösteriyor muyuz?
"La İlahe İllallah" sadece bir lafızdan ibaret değildir. O, bir yaşam biçimidir, bir iman anlayışıdır. Peygamber Efendimizin hayatı, bu kelimenin sadece bir söz değil, aynı zamanda bir inanç ve yaşam biçimi olduğunu gösteriyor. Bu kelimenin içine yalnızca Allah’a iman etmek değil, aynı zamanda O’nun birliğini kabul etmek ve her türlü şirkten uzak durmak da dahildir.
Kitaplar, bu anlamı derinlemesine keşfetmek için bize çok şey sunuyor. Sahabelerin hayatından örneklerle, onların nasıl yaşadığını, İslam’ı nasıl özümsemiş olduklarını ve "La İlahe İllallah"ı nasıl bir inançla benimsediklerini öğreniyoruz. Bugün modern hayatta da şirk, tağut, putperestlik gibi tehlikelerle karşılaşıyoruz. Bunları bilmek, anlamak ve onlardan kaçınmak ancak "La İlahe İllallah"ı gerçekten içselleştirmekle mümkün olur.
Bu yüzden bu konuyu anlatan kitapları okumanın büyük
Ben yağmura âşık bir kızım. Yağmurun toprağa düşerken bıraktığı o eşsiz koku, ruhumun en derin yerine dokunur. Eğer bir gün gidersem, beni o kokuyula derin bir nefesle içine çekin ve beni hatırlayın...
{Hoş Geldin 21. Yaşım}
Kaybettim, kazandım. Başarısız oldum, düştüm, yeniden ayağa kalktım. Ağladım, güldüm, kızdım, sustum, konuştum.
Ama hepsinden önemlisi, her seferinde *öğrendim* ve *umudumu kaybetmedim.*
Umutla beklediğim şeyler olmadı, hiç ihtimal vermediklerim karşıma çıktı. Bazen bir anı, bir insan, bir söz hayatımı değiştirdi.
Ama ne yaşarsam yaşayayım, en büyük gerçeğim hep aynı kaldı: Her şey gelip geçiyor.
Biliyorum, yolun daha başındayım. Ama artık emin olduğum bir şey var: **Şükreden insanın yolu açılıyor.*
Ne zaman "Elhamdülillah" desem, içimdeki yük hafifledi. Olmadı diye üzüldüğüm şeylerin aslında benim için daha hayırlı olduğunu gördüm. Zamanla anladım ki kaybettiklerim bazen beni daha büyük kazançlara götürdü, başarısızlık sandıklarım beni daha doğru yollara yönlendirdi.
Ve en zor zamanlarım bile, aslında bana en büyük dersleri verdi.
Eskiden her şeyin mükemmel olmasını isterdim. Planlarım tutmazsa kendime yüklenirdim. Birilerinin kırılmasından korkarak, kendimi kırardım.
Susardım, içime atardım, ama en çok da kendimi yorardım. Şimdi dönüp bakınca anlıyorum ki insan önce kendi içini güzelleştirmeli. Kendini mutlu etmeden başkasına mutluluk veremezsin
. O yüzden artık kendime tek bir soru soruyorum: Mutlu muyum?"
Mutluysam yapıyorum, mutluysam gidiyorum, mutluysam kalıyorum. Ama eğer mutsuzsam, sırf başkaları memnun olsun diye hiçbir şeyi zorlamıyorum.
Çünkü gördüm ki insan kendi içinde huzurlu değilse, etrafına da huzur veremiyor.
Yaşla değişmiyor insan, yaşadıklarıyla değişiyor.
Eksilen yıllar değil, artan tecrübeler olgunlaştırıyor bizi. Artık herkese iyi görünmeye çalışmıyorum.
Ruhumun iyi hissettiği yerde olmaya, yüreği yüreğime denk insanlarla yürümeye çabalıyorum. Olmuyorsa zorlamıyorum. Büyümek biraz da hafiflemek değil mi zaten?
Ve sanırım 21 yaşım
Reklam