Kübra
@Kitapbusesii
İnstagram : kitapbusesi
Reklam
Çağımızda birçok insan dünyevileşme diye tanımlanan ve hayatı sadece bu dünyadaki yaşamdan ibaret gören bir zihniyet hastalığına maruz kalmış vaziyettedir. Oysa âlemlere rahmet olarak gönderilmiş Peygamberimiz [sallallahu aleyhi vesellem), "Benimle dünyanın hali, ancak bir ağacın gölgesinde bir müddet dinlenip de bırakıp giden bir yolcu gibidir" buyurarak eline geçen dünya mallarını, kendi zaruri ihtiyaçlarını karşıladıktan sonra diğer müslümanların hayır ve menfaatlerine harcamıştır. İslâm medeniyeti için büyük bir ibret dersi barındıran bu durum, bizleri israf ve lüzumsuz harcamalardan koruyarak tutumluluk, zühd ve takva sınırları içerisinde ömür sürmeye teşvik etmiştir.
Hz. Hacer'i ve çocuğunu geride bırakan İbrahim (aleyhisselam) gözden kaybolup onların kendisini göremeyeceği bir tepeciği aşınca Beytullah'a temel olan noktaya doğru yöneldi; ellerini kaldırdı ve Rabb'ine şöyle dua etti:
"Rabbim! Ben ailemden bir kısmını senin mukaddes beytinin yanında, ekim-dikim olmayan bir vadiye yerleştirdim. Rabbim! Namazlanını hakkıyla eda etsinler istiyorum. İnsanlardan burayı arzulayıp gelen gönüller olsun. Onları çeşitli meyvelerle nzıklandır; umarız ki şükrederler" (İbrahim 14/37).
Eğer senin ütülerini yapan insan, seni yalnız bırakan insansa, o gittikten sonra yaktığın gömleğin kokusudur yalnızlığın kokusu. Şayet çamaşırlarını yıkayan insan, seni yalnız bırakan insansa, o gittikten sonra yanlışlıkla renklilere attığın çamaşır suyunun kokusudur yalnızlığın kokusu. Eğer senin yemeğini yapan insan, seni yalnız bırakan insansa, o gittikten sonra lapa olan pilavın, ocakta yanan yemeğin kokusudur yalnızlığın kokusu. Bütün bu onsuzluk kokularını bastırmak için odana onun kullandığı kokuyu sıkarsın her gün. İşte, yalnızlığın kokusu, yine onun kokusudur aslında.
Reklam