“Çünkü insanlar kahraman değildir. Onlar toprak denilen büyük bir pislik yığınının içindeki solucanlardır. Her türlü ışıktan nefret eden köstebeklerdir, çünkü ışık gözlerini acıtır. İnsanlar tatlı yalanlardan hoşlanırlar. Krallar, bakanlar ve bütün diğer yöneticiler pohpohlanmayı severler. Bu kişiler kaba, zalim ve yırtıcıdırlar, tembel erkek arılara benzerler, ama halkın, kendilerini iyiliksever, bilge ve halkın babası olarak görmesinden hoşlanırlar.