Buse
@Kitapcinibubi2
Instagram: kitapcinibubi2
SİVAS
SİVAS, 23 Temmuz
394 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Yeni yıl hedeflerimden biri de her ay bir çocuk kitabı okumaktı ve ilk kitabım “Zoe’nin Masasından” oldu.
Tam olarak çocukluk denemez ama çocukluktan ergenliğe geçiş sürecine hitap eden bir kitaptı bence. Kitap, Zoe adında bir çocuğun 12. yaş gününde, hapiste olan babasından gelen mektubu annesinden gizli bir şekilde okumasıyla başlıyor. Babasını hiç tanımamış olan Zoe, gelen bu samimi ve içten mektup karşısında şaşkına dönüyor. Hapse girebilecek kadar suç işlemiş birinin nasıl olur da bu kadar içten bir şekilde mektup yazdığına hayret ediyor ve babasının suçsuz olduğuna inanmaya başlıyor. Süreç olarak da tam olarak bunu okuyoruz: Zoe’nin kendi duygularının peşinden giderek babasının masumiyetini ortaya çıkarmaya çalışması, kırgın olduğu arkadaşı Trevor’a hislerini açıkça anlatması, hayali olan pasta şefliği için gönülden mücadele etmesi ve tüm bunların yanında aslında ailesine sadık bir evlat olması.
Çok içten ve sürükleyici bir kitaptı. Tıpkı yetişkin kitapları gibi bir tat verdi bana. Sonuyla da yüzümde gülümsemeler bıraktı.
Yaş aldıkça içimizdeki çocuğu kaybetmediğimiz bir hayat diliyorum. Ve çocuk kitaplarını, kaç yaşında olursak olalım okuduğumuz yıllar…
“Unutmak” bir çırpıda söylenen fakat eyleme döküldüğünde aslında o kadar da kolay olmayan bir kavram. Belli zaman aralıklarında bir şeyleri, birilerini, bir yerleri unutmak için çabaladık, çabalıyoruz. Fakat bu sürecin üzerine düşünmek ve unutmaya farklı boyutlardan bakabilmek… İşte onu Nermin Yıldırım’ın Unutma Dersleri ile sağlayabiliyoruz.
Ben Nermin Yıldırım’ı ilk olarak Dokunmadan kitabıyla tanımıştım. Ve bu kitabında da anladım ki yazar, her kitabında o hiç değişmeyen iç ısıtan, farkındalık yaratan, hüznünü bile en güzel hâliyle yaşatacak şekilde izlenim bırakıyor hafızamızda. Dili oldukça berrak; anlattıkları yavaş yavaş, sızı hâlinde işleyen hislerle, sessizce dokunuyor kalbimize. Çok başka ve çok bizi anlatıyor aslında.
Başkahramanımız Feribe, aşk acısından muzdarip günlerini geçirirken “Mazi İmha Merkezi” adında bir kurumun varlığından haberdar olur ve ne kadar bu tarz şeylerin “duygu hırsızları” olduğunu düşünse de bu yükten kurtulmak üzere kuruma başvurur. Tüm kitap boyunca da bu sürece eşlik ederiz.
Unutma Dersleri, olaydan çok duyguya, sonuçtan çok sürece odaklanan bir eser. Büyük sürprizler ya da büyük olaylar yok. Birçoğumuzun belki de başına gelmiş bir sürece şahit oluyoruz.
Ve aslında okuduğumuz, “yara” sandığımız olayların, asıl yaralarımızın birikerek bizde son noktası olduğu…
Keyifle okunsun.
Ve nice Nermin Yıldırım okumalarımıza…
Sonunda öleceğini bilerek yaşamaya çalışan bütün faniler, aynı tekinsiz yolu adımlıyor. Neye elimizi atsak yetim, neye dokunsak tedirgin, ne yapsak eksiğiz. Hepimiz öyleyiz. Bize vaat edilmiş bir yarın yok, ruhumuzda kelebek sancıları kanat çırpıyor. Fakat buradaysa, gücümüzü ve neşemizi toplayıp yasayacagiz. Düşe kalka, güle ağlaya, şefkatimizi kendimizden, merhametimizi birbirimizden sakınmadan, sevaplarımız, günahlarımız ve elbet hatalarımızla. Coşkuyla. Hem dünyada kalıp hem de hayatından kaçamamayız. Bunu kendimize yapamayız. 
