Hatice Aleyna Özpolat
@Kitapdostuhatice
Üniversite Mezunu ve İkinci Üniversitesini Okuyor
Kıbrıs, Lefkoşa
Malatya, 6 Aralık 1999
571 okur puanıEylül 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Bazen sözle ifade edilemeyen şeyler gözlerle ifade edilir. Şimdi öyle bir anda bulunuyorlardı. Bazen sert bakmasına rağmen saygılı olan gözler bazen en nazik bakışlarla hakaret edebilirler. Şimdi yine öyle bir anda bulunuyorlardı.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
"Evet albayım! Askerlik sanatı bakımından son büyük eser Plevne savunmasıdır!" demişti.
Albay öfkelenmişti. Onu kıskıvrak yakalamak için mutad taktiği kullanmaktan geri kalmamıştı:
-Çanakkale ve Sakarya'yı hatırlamıyor musun?
-Çanakkale erlerin, Sakarya subayların zaferidir. Bu muharebelerde kumandanlık sanatının rolü azdır.
-Bu ikisi kaybedilseydi ne olurdu, bir lâhza düşündün mü?
-Bir lâhzadan daha fazla düşündüm albayım. Çanakkale ile Sakarya'nın askeri sonuçları değil, siyasi neticeleri mühim olmuştur. Plevne'de ise askeri bir netice vardır. Dersimiz harb sanatı olduğuna göre hükümlerimizi askeri zihniyetle vermek doğru olur kanaatındayım!
Selim'in felaketini hazırlayan şey Harb Tarihi vazifelerinden birinde kullandığı bir cümle olmuştu. Plevne Kahramanı Gazi Osman Paşa için; "Türk Harp tarihinin son büyük simasıdır." demesi fırtınayı koparmıştı. Öğretmenleri olan albay, vazifelerin münakaşası yapılırken bu cümledeki fikri şiddetle ve Gazi Osman Paşa'yı küçültecek şekilde tenkid etmiş, bir askere değil, bir siyasetçiye, bir fırka adamına yakışan bir dille, bu cümleyi düzeltmesini alenen talep etmişti.
Yaşamaktaki zevki düşünmek, Ayşe'ye birdenbire kocasını hatırlattı ve onun, bu zevki müebbeden kaybetmiş olduğunu düşünerek içi sızladı. Felaketler ve kederler gibi bahtiyarlıklarla sevinçler de geçici idi. İçinde ferahlık duymasıyla gönlünün kararması bir oluyor ve bu hep böyle devam edip gidiyordu.
Kendilerini yalnız ve kimsesiz sananlar, çevrelerinde dostlar gördükleri zaman nasıl bir inşirah duyarlarsa Ayşe de onu duyuyor, gönlünün âh u zâr ile dolu olmasına rağmen yaşamaktaki zevki tadıyordu.