Uğultulu Tepeler’i bitirdim. Beğendim ama çok sevdiğimi söyleyemem. Atmosferi güçlüydü, karakterleri akılda kalıcıydı ama yoğun dramı nedeniyle okuması benim için yavaştı; bu yüzden bitirmem uzun sürdü.
Finali ise yerindeydi; özellikle bazı karakterlerin hikâyesinin o şekilde tamamlanması içime sindi. Etkileyici bir klasikti ama benim için kusursuz değildi.
Puanım: 6/10
Sonra çıkıyorsun dışarı, bakıyorsun Güneş hala tepede. Bir sigara yakıyorsun ve yıllardır kurduğun cümleyi bilmem kaçıncı kez kuruyorsun: "Napalım, kısmet değilmiş..."