Her şey gibi edebi dünyada metalaştı. Giderek daha fazla bonibon yiyoruz. Hazmetmeden löp diye yutulan kafkalar ,dostoyevskiler şekerli sakız gibi çiğnenen oğuz ataylar , yumuyum gibi kıvırılan Sabahattin aliler türedi.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Bakabiliyorsan gör, görebiliyorsan fark et....
Jose saramago denince akla hiciv mı gelir yalnızca ? her hiciv aslında bir trajediyi ve kokusmuslugu gozlerimizin önüne sermez mi ? Körlük bir toplumun yüz karası. Değerlerini yitirmiş bir yığının rezaleti... Vicdanın olmadığı bir dünya... Yabancı gelmedi mi ? Raskolnikov tarafından aklımıza tecavüz edilmeseydi zaten vicdanın asla olmadığını gorebilirdik. Hannah Arendt in dediği gibi : kötülüğün siradanligi...