Belki de insan ,kendisine acı veren şeylere daha çok bağlanıyordu.Acılar insanı ayakta tutuyordu çünkü.Bu yüzdendir ki sonbaharı hep daha çok seviyordum.Zira sonbahar acılarımın anı defteriydi.Onları sevmemek ve unutmak,kendimi yitirmekle eş değerdi.
"Ne tuhaftı şu dünya ! Birtakım maddi sebepleri bilinmekle beraber ,daha önce bilinmeyen meçhullerden geliniyor, doğuluyor,bütünüyor,bir zaman bir arada haşır neşir olunuyor,birbirine alışılıyor ,sonra yavaş yavaş dağınılıyordu.Bütün bunlar nasıl da ağır ağır ,alıştıra alıştıra oluyordu.Ezellerden ebedlere bitmez,başı sonu olmayan bir yolculuk !"