Dışarıdan güzel görünmekle o kadar meşguldüm ki içeride ne kadar çirkin olduğumu fark etmemiştim. Mükemmel olmaya ihtiyacım yoktu. Tek yapmam gereken nazik olmaktı…
Elin ve ben savaşta güçlerimizi birleştirdik ve ödül olarak doğru düzgün bir aile kazandık. Bu, neredeyse gezegendeki tüm bilim yarışmalarını kazanmaktan daha iyi bir şey.
Umduğum gibi düzeltilmediğimi biliyorum ama her gün birkaç saat de olsa dikkatimi o kadar da dağınık hissetmiyorum ve bu beni yıllardır hiç olmadığım kadar mutlu ediyor.
Sanki kozasının içinde sıkışmış ve kelebeğe dönüşemeyen bir tırtılım. Beynim dörtnala koşuyor, bana kaçmam gerektiğini söylüyor ama vücudum görünmez iplere dolanmış.
Kötü bir rüya gibi, ama ben tamamen uyanığım.