Hülya baş
@Kitappkizii
Hayat sadece kitaplarla güzeldir
131 okur puanı
Ekim 2020 tarihinde katıldı
Merhaba arkadaşlar serinin son kitabı Kazazede 4 yorumu ile geldim.
Üçüncü kitabın sonunu Özgür’ü şehit verip öyle kapatmıştık sayfayı… Bu kitapta ise sanki biz de o cenazenin içinde ve onlarla aynı acıları paylaşarak devam ediyoruz. Daha başında, ilk sayfalarda gözlerim doldu taştı. Duygular öyle bir geçiyorki okurken sadece okumuyorsun, yaşıyorsun resmen. Ve ben kendimi okurken gerçekten eksik hissettim, tıpkı Keleş timi gibi.
Bu kitapta en çok hissettiğim şey şu oldu: herkes çok yorgun. Ama buna rağmen kimse kimseyi bırakmıyor. Her birinin ayrı ayrı dağılmasını, sonra birbirlerine tutunmaya çalışmalarını okumak… gerçekten iç acıtıcıydı. Sanırım benim için serinin en zor kitabı buydu. İlk defa bu kadar kırıldık, bu kadar toparlanmakta zorlandık.
Turan ise… of, en çok o yaktı içimi. Özgür’ün gidişini kabullenemeyip suçu kendinde araması… o yükü tek başına taşıması… insanın içine oturuyor. Tek başına çıktığı o yolculukta aylarca hem geçmişinin hem de kaybının peşinden koştu. Kendinden verdi, sustu, eksildi… ama Sezin’i gördüğü an, sanki içindeki her şey bir anda sakinleşti.
Sekiz ay sonra tekrar bir araya gelmeleri… Onlarara okar iyi geldiki o kadar gerçekti ki. Abartı yoktu iki insanın birbirine sığınması gibi çok güzel ve özeldi
Keleş timi dağılmış olsada , yolları ayrılmış olsada… o bağ hâlâ aynıydı. Hatta belki de daha güçlü. Çünkü artık sadece bir tim değillerdi… birbirlerinin yarası, yuvası olmuşlardı.
Ve şimdi… her şey bitmiş derken, aslında asıl mesele başlıyor.
Çünkü bu kez savaş dışarıda değil… içlerinde.
Reklam
Merhaba, yine ben geldim. Bu sefer sevgili 
Şevval Demirdöğer in Şafak Vurgunu 1 kitabı ile geldim. Uzun bir okuma oldu ama bunun sebebi kitabı sindire sindire ve keyif alarak okumamdı. Benim için güzel bir serinin başlangıcıydı.
Işıl Atabey, Orgeneral Atilla Atabey’in kızı ve Atabey ailesinin tek kız torunu. Ailenin en kıymetlisi… Ama Işıl için bu durum hiç de öyle hissettirmiyor. Hayatını büyük bir ailenin kuralları ve ağır sorumlulukları arasında geçirmek zorunda kalmak, onun yaşıtları gibi özgürce yaşamasına izin vermiyor. Bu durum dayanılmaz bir hâl aldığında babasının karşısına geçip isteklerini açıkça dile getiriyor: Özgür olmak, resim yapmak ve normal bir hayat yaşamak istiyor.
Babası kızını kırmıyor ve ona farklı bir kimlikle yurt dışında yaşama fırsatı veriyor. Ancak bu özgürlüğün sadece iki yıl süreceğini Işıl o zaman bilmiyor. İki yılın sonunda, çok sevdiği sergisini açtığı gün galerisine yapılan hırsızlık ve silahlı saldırı her şeyi değiştiriyor. Sağ kolundan yaralanıyor ve oluşan his kaybı nedeniyle artık resim yapamaz hâle geliyor. Babasının kesin emriyle acilen Türkiye’ye dönüyor. Ama asıl hikâye, dönüşünde onu bekleyen büyük sürprizle başlıyor.
Ecevit Demirhan ise gözü kara, güçlü, kararlı ve işine aşık bir asker. Lakabı “Yıkım.” Bugüne kadar hiçbir görevinden yarım dönmemiş, hayatının büyük kısmını dağlarda geçirmiş biri. Alparslan Aksakallı’dan aldığı emirle görevini bırakıp acilen Ankara’ya geliyor. Görevi ise Işıl Atabey’i canı pahasına korumak, saldırının arkasındaki gerçeği ortaya çıkarmak. Bunun için de onunla evlenmesi, aynı evi paylaşması ve yakın koruması olması gerekiyor.
Her ikisinin de itirazı sonucu değiştirmiyor. Çıktıkları bu yolda oynanan oyunlar, saklanan sırlar birer birer çözülmeyi beklerken işler daha da karmaşık bir hâl alıyor.
Ve
Şevval Demirdöğer in Şafak Vurgunu 1 kitabı ile geldim. Uzun bir okuma oldu ama bunun sebebi kitabı sindire sindire ve keyif alarak okumamdı. Benim için güzel bir serinin başlangıcıydı.
Işıl Atabey, Orgeneral Atilla Atabey’in kızı ve Atabey ailesinin tek kız torunu. Ailenin en kıymetlisi… Ama Işıl için bu durum hiç de öyle hissettirmiyor. Hayatını büyük bir ailenin kuralları ve ağır sorumlulukları arasında geçirmek zorunda kalmak, onun yaşıtları gibi özgürce yaşamasına izin vermiyor. Bu durum dayanılmaz bir hâl aldığında babasının karşısına geçip isteklerini açıkça dile getiriyor: Özgür olmak, resim yapmak ve normal bir hayat yaşamak istiyor.
Babası kızını kırmıyor ve ona farklı bir kimlikle yurt dışında yaşama fırsatı veriyor. Ancak bu özgürlüğün sadece iki yıl süreceğini Işıl o zaman bilmiyor. İki yılın sonunda, çok sevdiği sergisini açtığı gün galerisine yapılan hırsızlık ve silahlı saldırı her şeyi değiştiriyor. Sağ kolundan yaralanıyor ve oluşan his kaybı nedeniyle artık resim yapamaz hâle geliyor. Babasının kesin emriyle acilen Türkiye’ye dönüyor. Ama asıl hikâye, dönüşünde onu bekleyen büyük sürprizle başlıyor.
Ecevit Demirhan ise gözü kara, güçlü, kararlı ve işine aşık bir asker. Lakabı “Yıkım.” Bugüne kadar hiçbir görevinden yarım dönmemiş, hayatının büyük kısmını dağlarda geçirmiş biri. Alparslan Aksakallı’dan aldığı emirle görevini bırakıp acilen Ankara’ya geliyor. Görevi ise Işıl Atabey’i canı pahasına korumak, saldırının arkasındaki gerçeği ortaya çıkarmak. Bunun için de onunla evlenmesi, aynı evi paylaşması ve yakın koruması olması gerekiyor.
Her ikisinin de itirazı sonucu değiştirmiyor. Çıktıkları bu yolda oynanan oyunlar, saklanan sırlar birer birer çözülmeyi beklerken işler daha da karmaşık bir hâl alıyor.
Ve
"Bana bakma, benimle konuşmaya çalışma, beni araştırma, gözlerini bende tutup da bir şeyler görmeyi bekleme. Gün ışığı yok. Araştırdığın şey karanlık.”
"Yanlış, Ecevit Demirhan. Her karanlığın içinde ışık vardır. Onu bulmak için.." İşaret parmağımı göğsüne bastırdım.
"Karanlığı anlamalısın. Işığa ulaşmak için önce karanlıktan korkmaman gerek."
Reklam