bibliyofil
@Kitaprota
Ürpertici sessizlikte kendi hıçkırıklarını dinlerken, buz gibi yanaklarından aşağı süzülen sıcak gözyaşlarının ferahlatıcı acısına gönül rahatlığıyla kendini teslim etti.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Ilk pencereden ikincisine ve oradan diğerine bir gölge gibi geçen siluet mütemadiyen aynı kişiydi: ruhsal yalnızlığa hapsolmuş, vahşi bir canavar gibi bir aşağı bir yukarı koşuşturan ve asla gelmeyen yeni bir şey için pencerelerden bakan Madame de Prie.
Sessizlik bütün odalarda, burada kimsenin bulunmadığı tüm o yıllar boyunca tombullaşmış, vahşi bir hayvan gibi pusu kurmuş bekliyordu, kadın sessizliğin kendisini de yutabileceğinden korktu.
Odası boş ve cansızdı, kimsenin kendisini arayıp sormadığı bu yalnızlık içerisinde kendini önemsiz hissetti: Önemsiz, işe yaramaz, solmuş ve bitkindi.
