Ağlamak paraya benzer, kara günler için biriktirmek gerekir. Çünkü insanın gözyaşı da belli sayıdadır. Olan biten hepsi bu kadar. Vara yoğa ağlarsan böyle, ömrünün dörtte birine bile yetmez. Oysa tüm ömre lazım.
Mutluluktan söz etmiştim.
Mutluluğu, etrafta değil, kendi içimizde aramamız gerektiğinden, insanın kendi verdiğinden daha fazla mutluluğu başkasının veremeyeceğinden, mutluluğun çoğu zaman çok yakınımızda, fakirhanemizde olduğundan, ama insanların yaşamları boyunca onu kim bilir nerelerde aradığından, bazılarının mutluluğu ünde parada sandığından, ama ünün ve paranın herkese uygun olmadığından, ne ki herkesin mutluluğa susadığından söz etmiştim. Bazen mutluluk upuzun bir yaşamdan çok, küçücük bir sözcüktedir demiştim.