Filiz Genç İpek
@Kitapsever57
17 Yaşından bu yana STK’larda yer aldım. Son 25 yıldır kadın ve çocuklar için gönüllü olarak çalışıyorum.Emekliyim. Üç ayrı kitap kulübünde Ayda birer kez okuduğum kitapları tartışıyorum. Evliyim, anneyim.Hayvanseverim.
İşte 1963 sonundan 1965 sonuna kadar yaşadıklarım aşağı yukarı bunlardı. Lila olmayınca kendimi anlatmak ne kadar ko lay: zaman dinginleşti, öne çıkan olaylar, bagaj şeridi üzerinde kayan bavullar misali yılların çizgisinde aktı gitti; onları alıyor
sun, sayfanın üzerine koyuyorsun, oluyor bitiyor.
O yıllarda Lila'nın başına gelenleri anlatmak daha karma
şık. O zaman şerit yavaşlıyor, hızlanıyor, ani dönüşler yapıyor, raydan çıkıyor. Bavullar düşüyor, açılıyor, içlerindekiler şuraya buraya saçılıyor. Onun eşyaları benimkilere karışıyor, onları to parlayabilmek için benimle ilgili olan -ve bir engele rastlamadan bana gelmiş olan- anlatıya dönmek, bana şimdi fazlasıyla yapay görünen cümlelerle olayı genişletmek zorundayım. Örneğin, benim yerime Pisa'ya giden Lila olsaydı, yaşananları böyle metanetle karşılayabilir miydi? O Romalı kıza tokat attığım sefer acaba üzerimdeki etkisi ne kadardı? -Uzaktan da olsa- benim yapay uysallığımı silip atmayı nasıl başardı, hangi noktaya kadar gerekli kararlılığı gösterdi, hangi noktaya kadar hakaretleri bile dikte etti bana? Binbir korku ve binbir kuruntu arasında gözü pekçe Franco'nun odasına süzülüşümde onu değil de kimi örnek alıyordum? Ve ona karşı hissettiğimin aşk olmadığını anladığımda, duygusal soğukluğumu gözlemlediğimde hissettiğim mutsuzluk, kökeninde, Lila'nın gösterdiği ve göstermekte olduğu sevme kapasitesiyle karşılaştırmaktan başka neydi ki?
Napoli ve lschia ve bütün Campania bölgesinin nasıl olup da kendine bilmiş süsü veren cahil insanların eline düştüğünü konuştuk. ''Yağmacılar," dedi Nino kreşendo bir tonla, "soyguncular, yıkıcılar, kan emiciler, bavulla para kazanıp vergi ödemeyen adamlar: inşaatçılar, inşaatçıların avukatları, Camorristler kral yanlısı faşistler ve sanki beton gökyüzünde karılıyormuş da Tanrı devasa bir malayla blok blok tepelere, sahillere atıyormuş gibi davranan Hıristiyan demokratlar."
şimdi hala düşünüyorum ki, o günlerin hazzının büyük bir kısmı, onun, hatta bizlerin hayat koşullarımızı sıfıra indirmemizden, kendimizin de üzerine yükselebilme yeteneği
mizden, kendimizi o tür görsel bir sentezin basitçe gerçekleştiril mesine tecrit etmemizden kaynaklanmıştı. Antonio'yu, Nino'yu, Stefano'yu, Solara kardeşleri, benim eğitim sorunlarımı, onun gebeliğini, aramızdaki gerilimi unuttuk. Zamanı askıya aldık, mekanı yalıttık, bize sadece zamkla, makasla, kartonlarla, boya larla oynamak kaldı: uyumlu yaratımın oyunu.
Şu birkaç yıl içinde ne çok iş becermişti Lila. Şimdi on yedi yaşımıza geldiğimizden zaman artık eskisi gibi akışkan değildi; yapışkan bir hal almıştı, pastacı makinesinin içindeki sarı krema gibi dönüyordu çevremizde.
Ben ne yaptım diye düşündü, şaraptan esrikleşmiş aklıyla, nedir bu parmağımdaki altın halka, içine parmağımı geçirdiğim bu parlak sıfır. Stefano'nun da parmağında bir yüzük vardı, kapkara kılların arasında parlıyordu, parmakları pek kıllıydı. Onu deniz kenarında gördüğü mayolu haliyle hatırladı. Geniş bir göğsü, ters dönmüş tasları andıran iri dizleri vardı. Şimdi yeniden düşündüğünde ona büyüleyici görünen tek bir ayrıntı gelmiyordu aklına. Kendisiyle hiçbir şey paylaşamayacağını hissettiği bu varlık, ceket ve kravatıyla karşısında oturuyor, şiş dudaklarını kımıldatıyor, kulağının etli memesini kaşıyor, arada sırada tadına bakmak için çatalını tabağındaki bir şeye batırıyordu. Ona cazip gelmiş olan şarküteri sahibiyle, kendinden emin, iyi huylu, hırslı gençle, sabah kilisedeki damatla bu adamın hiç ilgisi yoktu.