Filiz Genç İpek
@Kitapsever57
17 Yaşından bu yana STK’larda yer aldım. Son 25 yıldır kadın ve çocuklar için gönüllü olarak çalışıyorum.Emekliyim. Üç ayrı kitap kulübünde Ayda birer kez okuduğum kitapları tartışıyorum. Evliyim, anneyim.Hayvanseverim.
İletişim Uzmanı
Lisansüstü
Ankara
Mersin
194 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Selçuk Altun sevdiğim bir yazar. Kitaplarından çok şey öğrenirim çünkü. Bana yeni kapılar açar. Bu defa da kitabını hemen aldım okudum. Selçuk Altun’un bazı yer adlarını, kişi adlarını ve cümleleri kullanmak için kitap yazdığı hissini çok yaşıyorum okurken.
Genellikle kültürlü, birikimli, zeki ve cinayet bile işleyebilecek genç erkekler. Finans sorunları hiç yok. Ya zengin dayı/amca/baba dostu var. Cezalandırıcı karakterler de var hep kitaplarda. Bir yerde bir Selçuk Altun hep olurdu bu defa atlamadıysam yok. Bazen hep aynı kulvarda ilerliyor gibi. Ama, Diyarbakır Cezaevi/ 12 Eylül sonrasına göndermeleri iyiydi. Yeni kitabı alıp okur muyum; elbette…
Reklam
Mai ve Siyah, Türk edebiyatının ilk avrupai romanı. Bana göre zorluklar karşısında susup, kaçışı seçen kahramanı; iyi bir eğitim almakta olan Ahmet Cemil, erken yaşta, aniden kaybettiği babasının ölümü nedeniyle okulunu bitirememiş, annesinin ve kız kardeşi İkbal’in geçim derdi nedeniyle ile çok yakın arkadaşı mali durumu gayet iyi olan Hüseyin Nazmi’nin tam tersine hayatlarını sürdürebilmek için çalışmak zorunda kalmıştır. Fransızca bilen, edebiyat aşığı, şair ruhlu Ahmet Cemil belki de bu nedenle kendine güvensiz, düşüncelerini rahat ifade edemeyen ve olaylar karşısında sessiz kalıp odasına kaçan bir delikanlıdır aslında.
Ne çalışmakta olduğu gazetede kendisinden nefret eden, yazdığı ve yaptığı her şeyi küçümseyip üstelik gazetede bunu yazan Recai’ye karşı çıkma cesareti gösterebilir ne de gazete sahibinin hayırsız oğlu ile evlendirdikleri 17 yaşındaki kız kardeşi İkbal’i hırpalayan terbiyesiz eniştesine bir şey söyler. Sadece odasına kaçıp, yorganına koruyucu gibi sarılır. O kadar.
Mai onun için sabahın aydınlığını, Waldteufel'in bir elmas yağmuru adlı valsi’nin onda uyandırdığı ümit dolu hisleri, Siyah ise tam tersi umutsuzluğu simgeler.
Olayların gidişi hayatını Mai’den Siyaha mı sürüklemektedir yoksa nihayet saklandığı odasından çıkıp kocasının karnına attığı tekmeyle bebeğini kaybeden Ikbal’e karşı duyduğu suçlulukla hiç olmazsa annesinin ve yardımcıları Seher’in hayatları için bir başka yöne mi ilerleyecektir?
Kitabı bitirdiğimde, Hüseyin Nazmi’nin kız kardeşi Lamia’ya aşık olan ama bunu kendi fakirliği ve onların zenginliği nedeniyle hiç belli edemeyen Ahmet Cemil’in Siyah, Hüseyin Nazmi’nin ise Mai ile simgelendiğini düşündüm.
Elbette mutlaka okunması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Daha önce Vejeteryan’ı okumuştum. Bu kez iki kitabını arka arkaya okudum. Çocuk Geliyor ile Veda etmiyorum. Han Hang çok yetkin bir yazar. Çok sade ama çok etkileyici bir dili var.
Kitapları okurken dayak yemiş gibi oldum. Asya’da önce Kore’de sonra Vietnam’da Amerika’nın çıkarları için onların emriyle katledilen insanların, vahşetin öyküsünü okurken, Libya, Irak, Suriye’yi de düşünmemek elde değil.
Gördüğüm kadarıyla yönetimlerin çıkarları için en kolay vaz geçilen değer ise insan. Yani kendi halkları.
Bu kitapların konusu Jeju katliamı ile Adnan Menderes hükümetinin Türkiye Büyük Millet Meclisi’ne sormadan olup bitti ile ve yine Amerika’nın isteği üzerine asker gönderdiği Kore Savaşı arasında sadece iki yıl var.
O savaşın sonunda Kore’nin durumunda fazla bir şey değişmedi. Yine kuzey ve güney olarak devam ettiler.
Veda Etmiyorum’da “Kuzey Kore’den gelen kin dolu sağcı gençlerin” nefret duydukları “kızıllar” olarak nitelendirdikleri halkın kundaktaki bebeğini bile kurşunladıklarından söz ediyor. O Kuzey ki bu gün en koyu kızıl yönetim biçimine sahip. Okurken hem bizim Kore şehitlerimizi, gazilerimizi hem de şimdiki durumumuzu tekrar tekrar hatırladım.
Okuyun derim…
Bir çok eserden alıntıyla yapılmış bir derleme olmuş. Ben aile ile yapılan görüşmelere dayanarak daha detaylı ve doyurucu bir kitap beklemiştim.
Latife Hanım’ı mazur göstermeye çalışan bir kitap gibi duruyor. Oysa Latife Hanım’ın böyle bir ihtiyacı yok. Elbette hatalar yapmış ve sonucunda ödediği bedel de her iki taraf için de ağır olmuş.
Yattığı yer incitmesin.
Eğer istediği gibi olabilseydi, Atatürk o kadar tek başına ve mutsuz kalmaz ve erken vefat etmeyebilirdi. Türkiye Cumhuriyeti de farklı bir yerde olurdu belkide. Kim bilir.
Her neyse daha yetkin bir kitap beklerdim.
Genellikle bir kitap hakkında “beğenmedim“ demek hoşuma gitmez ama gerçekten beğenmedim. Latin Amerika edebiyatını bu kitaplar ve “öykümsü”lerle tanıtacaklarsa bize eyvah eyvah.
Öykülerin çoğunu oldukça sığ buldum. Her hangi biri de Tekinsiz falan değildi doğrusu. Adı ilgi çeksin diye seçilmiş olabilir
ÇEVBİR’li çevirmenlerin seçtiği yazar ve öykülerinden oluşan kitabı tavsiye edemeyeceğim doğrusu.
Reklam