Filiz Genç İpek
@Kitapsever57
17 Yaşından bu yana STK’larda yer aldım. Son 25 yıldır kadın ve çocuklar için gönüllü olarak çalışıyorum.Emekliyim. Üç ayrı kitap kulübünde Ayda birer kez okuduğum kitapları tartışıyorum. Evliyim, anneyim.Hayvanseverim.
- Kimse yardım edemez bana», dedi Xaviere. Başını geri attı, parmak uçlarıyla saçlarını düzeltti. «Daha önce de söylemiştim size beş para etmez bir insan olduğumu, uyar mıştım sizi», diye ekledi sabırsızca. Yine o eski ürkünç ve ·ırak insan oluvermişti.
Françoise, saygısızlık sınırını aşmadan üsteleyemezdi artık. Bir ara, hiç ·eksiksiz Xaviere'e vermeye hazır hissetmişti kendini, bu sunu kabul edilse, hem kendinden, hem de habire yolunu tıkayan şu acılı varlıktan kurtulacaktı; ama Xaviere elinin tersiyle itmişti onu. Françoise'ın önün de ağlamaya razı oluyor, ama bu yaşları onunla paylaşmaya yanaşmıyıordu. Françoise, yalnız ve dikkafalı bir bilinç karşısında yapayalnız kalıveriyordu yeniden.
Reklam
Pierre paravanın ardında gözden yiterken, o da yatağa gömüldü; boğazı yanıyordu; öylesine tatlı, ortak bir geceden sonra ansızın beliren bu nefret akıl alacak şey de ğildi; ancak, az önce kendisinden onca şey bekleyerek söz eden adamla, dudaklarında aldatılmış insanlara özgü bir kıskançlık gülümsemesiyle anahtar deliklerinden başkalarını gözetleyen adam aynı kişi miydi acaba? Bu inatçı ve ateşli saygısızlık karşısında gerçek bir tiksinti duymaktan alamıyordu kendini. Sırtüstü yatmış, ellerini ensesinde kavuşturmuş, acı çekeceği anı geciktirmek üzere, soluğunu tutar gibi tutuyordu düşüncesini, ama bu kasılma kesin ve dolu bir acıdan daha beterdi. Yatağa doğru gelen Pierre'e çevirdi bakışlarını; yorgunluk yüz çizgilerini ağırlaştırmış, ama yumuşatamamıştı, bu sert ve kapalı suratın altında, boynun çıplaklığı biraz edepsiz kaçıyordu. Duvara doğru çekildi. Pierre yanına uzandı, elini elektrik düğmesine attı. Ömürlerinde ilk kez, iki düşman gibi uyuyacaklardı. Françoise' ın gözleri açıktı, kendini bırakır bırakmaz başına geleceklerden korkuyordu .
Françoise'ın içinden bir sevgi dalgası yükseldi, ama bu da hıncı kadar kimsesiz bir sevgiydi
Ama mutluluğunun, hatta varlığının bu yabancı ve baş kaldırıcı bilince böylesine bağlı olması insanı gerçekten
bunaltıyordu.
şimdiye dek, gelecek adına bağlanmaktan ürkmemişti. Ama şimdi gelecek kılık değiş tirmişti, bütün varlığının özgür atılımı değildi artık. Peki, neydi acaba? Kendini Pierre'le Xaviere'den ayıramadığı için. «benim geleceğim» diyemiyordu; ama «bizim geleceğimiz»
diyebilmek de olanaksızdı. Bunu Pierre'le birlikte söylemenin bir anlamı vardı: aynı nesnelere dikmişlerdi gözlerini, ortak bir yaşam, ortak bir yapıt, ortak bir sevgi vardı önlerinde. Xaviere'leyse, bütün bunların anlamı kalmıyordu. insan onunla birlikte değil, onun ancak yanında yaşayabilirdi.
Reklam