Filiz Genç İpek
@Kitapsever57
17 Yaşından bu yana STK’larda yer aldım. Son 25 yıldır kadın ve çocuklar için gönüllü olarak çalışıyorum.Emekliyim. Üç ayrı kitap kulübünde Ayda birer kez okuduğum kitapları tartışıyorum. Evliyim, anneyim.Hayvanseverim.
'Şu Gerbert'cik var ya, karşısındakinin hoşuna gitmeyi düşünmeyecek kadar derin seven insan lardan biri de o...' diyordu.»
Reklam
En büyük yanılgısı, olanca ağırlığıyla Pierre'e yaslanmış olmasıydı; gerçek bir kusurdu bu, kendi sorumluluğunu başka birine taşıtmamalıydı. Sabahlığına yapışan beyaz tırnak tozunu sabırsızca silkti. Kendi kendisinden yüzde yüz sorumlu olabilmesi için, bunu istemesi yeterdi; .oysa bunu gerçekten istemiyordu. Örneğin şu suçlama; onun onaylanmasını bile Pierre'den isteyecekti; düşündüğü her şey onunla birlikte, onun için vardı; yalnız kendinden gelen, tam bir özerklikle, Pierre'e bağlanmadan yapabileceği bir edimi aklına bile getiremiyordu. Beri yandan, pek de can sıkıcı bir şey değildi bu, Pierre'e karşı kendi kendisinden yardım bekleme gereksinimini duymuyordu.
Françoise kasıldı, ama artık gözlerini yumup Xaviere'in görüntüsünü silip atamazdı. Xaviere bütün gece durmadan büyümüştü, Pôle Nord'da pasta gibi, olanca ağırlığıyla zihnine çöreklenmişti. Pierre artık onlara değer vermeye başladığına göre, kıskançlıklarını, küçümsemelerini, isteklerini bilmezlikten gelemezdi. Françoise, ansızın ortaya çıkan bu değerli ve can sıkıcı Xaviere'i bütün gücüyle itiyordu; içinde hemen hemen düşmanlığa benzer bir duygu uyanıyordu. Ama yapılacak bir şey yoktu, geri dönmek olanaksızdı. Xaviere vardı.
Birtakım buyruklara, çizelgelere uymaktan hoşlanmayışınızı anlıyorum; ama insan anlık da yaşayamaz.
- Neden yaşayamasın? dedi Xaviere. Neden ardına ille de bir yığın hurda bağlasın?
- Bakın, dedi Pierre, zaman birbiri ardından içine kapanabileceğimiz küçük ve apayrı parçalardan oluşmamıştır; salt şimdiki zamanda yaşadığınızı sandığınız anda bile, isteseniz de, istemeseniz de, geleceği bağlamış oluyorsunuz.
- Anlamıyorum», dedi Xaviere. Sesi hiç de sevimli değildi.
«Anlatmaya çalışayım», dedi Pierre. Biriyle ilgilendi mi,
bir melek sabır ve iyiniyetiyle, saatlarca tartışabilirdi. Bu da ona özgü eliaçıklık gösterilerinden biriydi. Françoise'sa, düşüncesini açıklama zahmetine hemen hiç girmezdi.
«Diyelim ki bir konsere gitmeye karar verdiniz, dedi, Pierre; tam kapıdan çıkacağınız sırada, yürümek, metroya binmek size ağır geldi; o zaman, geçmiş kararlarınızı tanımaz, evde oturursunuz; ama on dakika sonra kendinizi bir koltukta sıkılır bulursanız, artık özgür falan değilsinizdir,
yaptığınız hareketin sonuçlarına katlanıyorsunuzdur.»
-“ Bence pislikten başka bir şey değil bütün bunlar»,
dedi Xaviere; öfke utangaçlığı bastırmıştı, karanlık bir bakışla Elisabeth'i süzüyordu. «Bir insanın harcadığı çabayı seyretmek hiç de hoş değil, hele bu çaba boşa gitmişse, işye o zaman... alaylı bir sesle ekledi, düpedüz maskaralıktır.
- Bütün sanatlar böyledir, dedi Elisabeth kuru bir sesle; güzel şeyler kolay yaratılmaz; değerleri oranında emek isterler. Görürsünüz elbet bir gün öyle olduğunu.
- Ben, ancak kudret helvası gibi gökten inene değerli derim, dedi Xaviere... Sonra yüzünü buruşturdu. «Satın aldınız mı, bütün ötekiler gibi mal olur çıkar, bu da beni ilgilendirmez.
- Aman ne romantik bizim küçük hanım! dedi Elisabeth buz gibi bir gülüşle.
Reklam