Semra Sancar
@Kitapsevermuzisyen
Bu Neyin Sesi kitabının yazarı.
Gizemli Atölye
Değerli Okurlar,
Yıllar süren çalışmalarımın sonucunda çocuk kitabım sizlerle.
Pedagojik olarak içerisinde hiçbir sakınca yoktur. Tamamen çocuklar için uygundur.
Alanım dahilinde çocuklara minik bilgilerde verdiğim resimli çocuk kitabımı umarım beğenirsiniz.
Yorumlarınızı beklerim.
Sevgiler
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu kadının kalemine bayılıyorum.
Her okuduğumda beni içine çekiyor.
Niye bu kitabı daha önce okumadım dedim.
Kesinlikle tavsiye ederim.
Okuyunuz efendim.
“Başarılı Bir Kadın Olduğum İçin Özür Dilerim” başlığı bile kitabın kalbine dokunuyor: Kadınların başarıyla birlikte sanki bir “özür” borcu varmış gibi hissettirilmesini tek kelimeyle özetliyor. Ben bunu, motivasyon veren bir “başarı hikâyesi” gibi değil; daha çok içimize yerleşmiş utanma–suçluluk–yetersizlik duygularını görünür kılan bir ayna metin olarak okurum. Kısa ve net olması da bence avantaj; konu zaten ağır, uzadıkça insanı yoran bir yere kayabiliyor ama bu kitap daha çok “vurup geçen” bir etki bırakıyor.
Tabii okur “daha akademik, daha çok kaynak ve teori” bekliyorsa anlatı tarafı ağır gelebilir; ama benim açımdan asıl kıymeti, günlük hayatta fark etmeden yaptığımız kendini küçültme refleksini yakalatması. Okuduktan sonra bende iki duygu kalıyor gibi: bir yandan “yalnız değilmişim” diye rahatlama, bir yandan da “bu yük niye hâlâ bizde?” diye sinir ve sorgulama. Bu yüzden ben kitabı, “hızlı okunan” ama etkisi kolay geçmeyen bir hatırlatma gibi görüyorum.
Ben bu kitabı sıradan bir “öğretmen motivasyon metni” gibi değil, eğitimin asıl omurgası ne olmalı sorusuna vicdanlı bir cevap arayan bir metin gibi okudum. En güçlü yanı, öğretmenliği sadece bir meslek tanımı olmaktan çıkarıp insan yetiştirme sorumluluğu olarak ele alması; okurken ister istemez “Ben sınıfta neyi büyütüyorum?” diye düşünüyorsun. Ama idealist öğretmen anlatılarının bazen fazla kahramanlaştırıcı bir tarafı da var; ilham verirken, “her şeyi tek başıma çözmeliyim” gibi bir baskı hissettirmesi mümkün. Benim için bu kitabın en doğru karşılığı, fedakârlığı romantize etmek değil; Raçinski’nin bakışını ve yöntemini almak: kendini tüketmeden, değer odaklı, sabırlı ve sistemli bir şekilde ilerlemek. Bu şekilde okuyunca, bugünün eğitimine de taşınabilecek çok sağlam bir çekirdeği olduğunu düşünüyorum.
Bu kitap bende “klasik bir korku romanı” hissinden çok, tek bir mekânın içine kurulmuş farklı tonda hayalet öyküleri antolojisi hissi bırakıyor. En keyifli tarafı da bu: Her oda, sanki başka bir korku damarını (suçluluk, bastırılmış anılar, paranoya, masumiyet, sınıfsal huzursuzluk vb.) yokluyor; yani “hayalet” bazen gerçekten doğaüstü gibi, bazen de insanın zihninin karanlık kıvrımları gibi okunabiliyor. Bölümler kısa ve atmosfer hızlı kurulduğu için akıcı; ama doğası gereği parça parça ilerlediğinden, tek solukta “tek bir büyük final” bekleyen okura dağınık gelebilir. Benim için ideal okuma şekli: gece değil, akşamüstü—bölüm bölüm, odadan odaya gezerek. Böyle okuyunca kitap “korkutmak”tan çok tekinsiz bir merak ve tatlı bir ürperti bırakıyor.
