Bütün sevgiler, sebepleri ortadan kalktığında kaybolur, sebep arttığında çoğalır, düştüğünde azalır, yakın olunduğu sürece şiddetlenir, buna karşılık uzaklaşıldığı oranda da gevşer.
Bu kuralın dışında kalan tek Sevgi ruhta kök salmış olan gerçek sevgidir.
Ve bu sevgi ancak ölümle son bulur.
Bu Amentü de geçmiş zamandan sürüp gelme var. Geçmişi inkar değil geçmişe mahkum olmak da değil. Geçmişi görüp puslarından kurtarış söz konusudur.
Geceden ve sisten kurtarış.
Kireçleşmeden.
Bir nevi geçmiş erezyonuna set çekiş. Geçmişe saplanma veya geleceği inkar değil.
Şimdiki zamanı unutma, yani çağ dışı olma hiç değil.
Belki, geçmiş zamanla ilgileri tazeleme.
Kök ilgisi ve ilişkisi kurma.
Geçmiş zamanı, gelecek zamanı, şimdiki zamana getirme.