Bazı kitaplar ilk sayfadan itibaren huzursuz hissettiriyor…
Sakın Yalan Söyleme tam olarak öyleydi benim için. Her bölümde “tamam artık çözdüm” dedim, sonraki sayfada yeniden şüpheye düştüm. Kimin doğru söylediğini anlamaya çalışırken insan kendi sezgilerinden bile emin olamıyor.
Gerilim dozu hiç düşmedi ama beni en çok etkileyen şey son sayfalardaki o ters köşe oldu. Bitirdiğimde birkaç dakika kapağa bakıp olanları düşünmem gerekti gerçekten. Freida McFadden’ın en sevdiğim yanı da bu oldu sanırım; okuru sürekli diken üstünde tutup son anda bütün parçaları yerine oturtması.