Doğurdum, emzirdim, büyüttüm, geceleri başlarında bekledim, okula gönderdim, her şeylerine yettim ama büyüdüklerinde hiçbir dertlerine derman olamadım. Hayat nasıl da ayırıyor anneyi evlattan, kardeşi kardeşten... Herkesi kendi derdiyle bir kafese sıkıştırıyor. Görsen de anlasan da uzanamıyorsun. Anladım ki bir tek ayak bağı olmamayı becerebilirsem, iyi gelirim onlara. Yük olmasam... Yok olsam, belki o zaman faydam olur. Bana yer yok. Anladım.