Nerede kendim olmaktan çıktım? Gençken enkazımdan geriye kalan o biricik hayalin peşinde koşarken düşünecek vakit bulamamıştım. Zira pek hızlı koşuyordum ve durursam düşeceğini sanıyordum. Korkuyordum. Durup bir ağaca yaslanamadım, soluklanamadım. Şimdi ise dinlenemeyecek kadar yorgunum.
Oysa benim üzerime yıkılmış aşklarla, sırlarımla dolup taşmışlarla, istemeden de olsa sırf varlığıyla bana unutmak istediklerimi hatırlatacaklarla uğraşacak takatim yoktu. Unutmak istiyordum. Sadece unutmak, yüksek bir kayalıktan serin bir denize atlar gibi yeni bir hayata, yeni bir rüyaya dalmak.