Kimsesiz olabilirdim ama ben yaralasardım ve bu hep böyle olacaktı. Kimsenin yardımı olmadan kendi başımın çaresinde bakmayı henüz yedi yaşındayken öğrenmiştim. Çöplerdeki bayat ekmekleri yiyerek öğrenmiştim. Kimse bilmezdi ne yaşadığımı ama ben unutamıyordum yaşadıklarımı.
Varsın benim için boş ve yersiz konuşuyor, desinler. Kimse benim için suskun biri diyemesin çünkü yaşadığım dünyada susmak, suçların en büyüğü. Ben hep konuşacaktım. Her şeye, gerekse, hatta dün dünyaya inat benim sesim hep çıkacaktı. Sedef'i susturan dünya Yankı'yı susturamayacaktı. Hala nefes alıyorsam bu nefesin hakkını konuşarak verecektim.