Anası tek başına söyledi:
-" ölüm o kadar güç değildir, unutulmak yamandır."
Babası fisildadi:
-"Asıl ölüm unutulmaktır.
Amcası ilave etti:
-"Unutmakta ölmektir.
İsa bey devam etti:
-"Hayat birkaç hatıradır."
Balá hatun bitirdi:
-"Hayat ölümün başlangıcıdır."
" Bazen aklim almıyor, onu yalnızca ben, hemde öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiçbir varlığın yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir?