Yine anlatamıyorum derdimi, sığamıyorum odama, sığamıyorum koca dünyaya... Aslında biraz uzaklaşmak, herkesten bağımsız bir an olsun tek başıma kalmak kitaplarımla, muziklerimle ve kendimle... Yetecekti dağılan her şeyi toplamaya. Gidemiyorum uçsuz bucaksız yollara, yapamıyorum kendi başıma bir iş. Bir şeyler hep eksik, tamamlayamiyorum. Ne tam yalnızım ne de tastamam. Hep bir yarım kalmışlık; kendime, geçmişe, geleceğe...
Yakalayamıyorum zamanı.
...
Fakat zorlama yoktur. Çünkü orda insan bir makine adam ve bir otomat değil, kabiliyetlerinin serbestçe gelişmesine her yaşta ve her meslekte imkân verilen manevi bir şahsiyettir.