Canıma kıymayı bile düşünmüştüm.Bu işten caymamın nedeni, ölümümden kimsenin duygulanmayacağı, ölümde, hayatta olduğumdan daha yalnız olacağımı düşünmemdir.
Her an ,ardından geleni bitirmek için ortaya çıkar. Her ana bütün varlığımla sarılırım.Onun yerine başkasının konulamayacağını , onun başkasına benzemediğini bilirim.Ama onu yitip gitmekten alıkoymak için bir şey de yapamam.
Bu sevinçli, akıllı uslu insan sesleri arasında yalnızım.Bütün bu adamlar, vakitlerini dertleşmekle, aynı düşüncede olduklarını anlayıp mutluluk duymakla geçiriyorlar.Aynı şeyleri hep birlikte düşünmeye ne kadar da önem veriyorlar.