Burcu
@Konchui
Yalnız kazancımızı, midemizi, maddemizi düşünmeyelim. Bunu hayvanlar da yapar. Daha çok manaya, düşünceye, Ülküye dönelim. İnsanlık budur. Bunu söylerkende kimseden çekinmeyelim; Hakkımızı, atalar mirasını istiyoruz. Alacağız da.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Gönüller ve beyinler milli inanç ve ülkü ile doldurulmadıkça, hürriyet ve demokrasi diye millet düşmanlarına da eşit haklar verildikçe ve soyu sopu belli olmayanlara en yüksek makamlara kadar her yer açık kaldıkça, evet, böyle olacak... Türklerin acısına yanılmayacak, Türklük için didinenler baltalanacak ve Yunanlıya yardım edilirken Özbek'e kayıtsız kalınacak...
"Tehlikesiz yaşamak isteyenler intihar etsin. Hayat ve kâinat tehlikelerle doludur..."
Bakanlık emrine alınınca, yani azlolununca İstanbul'a gelip Orhun'u tek başıma çıkarmağa başladım. Ev sahibi neden İstanbul'a geldiğimi sordu. Vekâlet emrine alındığımı söyledim. "Ya, tebrik ederim!" dedi. Terfi ettim sanmıştı. Ne de olsa apartman sahibiydi. Teferruatla uğraşacak değildi.
Bana aylığımın dörtte biri nispetinde açık maaşı veriyorlar, bu da 10 lira kadar bir şey tutuyordu. 500 nüsha basılan ve hepsi satılan Orhun'dan da bir iki lira kâr geliyordu. Yiyip içip Halk Partisine dua etmeliydim. Galiba lüks yapmak, lüks yaşamak, hovardalık etmek istemiş olacağım ki yeni bir iş bulmak için de öteye beriye başvurdum.
Bir gün öğle yemeği yerken kapı çalındı. Baktım: Resmî bir polis. Beni Beyazıt merkezinden istediklerini bildirdi. 'Yemeğimi yiyip gelirim, sen bekleme!" dedim. Çok acele ve mühim olduğunu söyledi. "Yemeğimi bırakacak kadar mühim mi?" diye sordum. Mühimmiş. Birlikte gittik. Beni bir komiser muavininin karşısına çıkardı. Bu, Yedisekiz Hasan Paşanın imza atması gibi hödüksel bir şahsiyetti. Beklememi söyledi. Acele bir iş için yemekten kaldırılmış olan adamın acelesizce bekletilmesindeki ruh durumu malûm... Epey bir zaman sonra neyi, kimi, niçin beklediğimi sordum. Bir polis memuru gelecekmiş, onu bekliyormuşum... "Böyle olacağını bilseydim yemekten kalkıp gelmezdim!" dedim. Hödüksel şahsiyet tam baba dostu imiş... Bana öfkeyle "Vare, sıvışaydın!" diye öğüt verdi.
Nihayet beklenen polis memuru geldi. Askerlik şubesine gideceğimizi söyledi, askerlik şubem Eminönü şubesidir. Polis aksi istikamete yönelince dikkatim çektim "Biz Fatih şubesine gidiyoruz" dedi. Eminönü askerlik şubesinin Fatih askerlik dairesine bağlı olduğunu biliyordum. "Belki oraya gidiyoruzdur" diye düşündüm. Polislere göre her şey devlet sırrı olduğu için bir şey söylemezler,
İnsanları kendi devletinden soğutan her haksızlık milli bir suçtur.