Kafam ilk on beş yaşımda yandı, ben o mezarın başında çok ağladım Bilge. Ruhunu kafatasımın içine bir yerlere hapsettim, ölü sesin yankılansın her bir boşlukta,bedenin için avuç içlerimde yer kalmadı Bilge, özel şirketlere gebe oldu üstündeki o toprak,ben o mezarın başında çok ağladım Bilge, durduramadığım öfkemi o küçük kızın gökyüzüne yitirdiği balona üfledim ,başım dönüyor Bilge, diyorum ki bir gece annesiz evlerin hepsini dolduralım içimizdeki beklemekten çürümüş umutları bir battaniyeye saralım sonra bir bedevi çadırında İsayı tartışalım.Kum,toz ve ateş arasında gözlerin ne güzel gülüyor Bilge biliyorum sonu olmayan bir tartıda asılı kalmışız biz, zamana inanmıyorum Bilge sen doğduğun zaman ben o elmayı henüz ısırmamıştım yoksa bütün o ağaçları ismimdeki ateşe verirdim ben o mezarın başında çok ağladım Bilge kimsecikler yoktu Allaha ettiğim her duanın sonunda ismini üç kez geçiriyorum uyuyamıyorum Bilge gözkapaklarımı mengeneyle birleştirmek istiyorum.