Korhan
@KorhanK
148 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Zaman alan uygulamalar bugün kayboluyor. Hakikat de zaman alır. Bir enformasyonun diğerini kovaladığı yerde, hakikate hiç zamanımız yoktur.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Artık yerde ve gökte değil, Google Earth ve Cloud'da meskûnuz.
Savaşın İçinden Geçerken İnsanı Aramak·1776 syf.·
9/10
Beğendi
·2026 9. kitabı
Tolstoy’un Savaş ve Barış’ını okurken insan, savaşın gürültüsünden çok insanın sessizliğine çarpar. Top sesleri, ordular, haritalar arka plandadır; asıl anlatılan, insanın kendi içinde verdiği ve çoğu zaman kimsenin görmediği savaştır.
“Aşk?” diye sorar Tolstoy.
“Aşk nedir?”
“Aşk hayattır. Her şeyi, anladığım her şeyi, sevdiğim için anlıyorum.”
Bu cümlede, romanın gizli anahtarı saklıdır. Anlamak aklın işi değildir yalnızca; sevmek gerekir. Sevmeden bakılan hiçbir şey gerçek değildir. Pierre Bezuhov’un uzun, dağınık, çoğu zaman naif görünen arayışı da buradan başlar. Çok şeyi bilir ama az şeyi hisseder. Ta ki sevgiyle karşılaşana kadar.
Sevgi ortaya çıktığında, ölüm bile yer değiştirir.
“Aşk Tanrı’dır ve ölmek de benim için aşkın bir parçası…”
Tolstoy, ölümü karanlık bir son gibi sunmaz. Aksine, sevginin olduğu yerde ölüm, korku olmaktan çıkar. Nitekim romanda bir yerde şunu okuruz:
“… sevgi olmayınca hayatla ölüm arasındaki o korkunç bariyer yıkılmıştı.”
İnsan aslında ölmekten değil, sevgisiz yaşamaktan korkar.
Kalabalıklar içinde insan değişir. Tolstoy bunu saklamaz, süslemez.
“İnsan yalnızken birinci sesin dediğini, topluluk içindeyken ise tam tersine ikinci sesin dediğini yapar.”
Yalnızken vicdan konuşur; kalabalıkta ise korku, çıkar, uyum isteği. Savaş bu yüzden sadece cephede yaşanmaz. İnsan, başkasına benzemeye başladığı anda kendine karşı savaşır.
Belki de bu yüzden Tolstoy şu cümleyi kurar:
“Savaşı, onu kazanmaya kararlı olanlar kazanır.”
Ama bu bir zafer cümlesi değildir. Kararlılık, çoğu zaman düşünmenin yerini alır. İnsan neyi neden yaptığını sorgulamayı bıraktığında, kazanır gibi görünür ama içten içe kaybeder.
Tolstoy insanı yüceltmez; çıplak bırakır.
“İnsanların kötüsü de var iyisi de.”
Bu kadar. Ne romantizm ne de karamsarlık. Sadece hakikat. İnsanın
Bittiğinde değil, içimizde sürdüğünde acı başlar.
İnsan ölmekte olan bir hayvan gördüğünde içini korku kaplar: Sanki kendisi, kendi içinden bir şeyler gözleri önünde yok olmakta, varlığı sona ermektedir. Ama ölmekte olan bir insan, sevilen, değer verilen bir insansa, yok olan hayat karşısında korkunun yanı sıra yüreğinde bir boşluk, bir yara hisseder ve bu yara, fiziksel bir yara gibi bazen öldürür bazen iyileşir; ama dışarıdan rahatsız edici bir temas geldi mi her zaman acır ve içine kapanır.