İnsanlar gözlerini kaybettiklerinde değil,
vicdanlarını kaybettiklerinde körleşir. Körlüğün
en tehlikeli biçimi görmek istememektir. Bu
körlük toplumları felakete sürükler çünkü
görmeyen gözden çok, duymayan vicdan
felakettir.
Bir kadın, hayatındaki yıkımlardan saklanmaya çalışabilir ama kanama (hayat enerjisinin kaybolması), yok edicinin neden orada olduğunu anlayana ve onu denetim altına alınana kadar sürecektir.
Kadın çaresiz, güçsüz olduğuna inanmaya zorlandığı ve/veya doğru olarak bildiği şeyleri bilincine kaydetmeyecek şekilde eğitildiği sürece, psişenin kadınsı itki ve yeteneklerinin kökü kazınmaya devam eder.