okuyanestezitek.
@Ktphalesi
Herkesin hicreti, niyet ettiğinedir...
Yol O'nun , varlık O'nun, gerisi hep angarya... youtu.be/um6VsRMNTtQ
Tarık Tufan ve kitaplarıyla bir imza gününde tanışmaya nail oldum. Kitabını okuduktan sonra iyi ki de tanımışım bir nebze de olsa iç dünyasına misafir olmuşum diyorum.
Kekeme çocuklar korosu... Kitabın ismini ilk okuduğumda ne ilginç isim diye içimden geçirmedim değil. Meğerse kitabın ismini okuduktan sonra anlamlandırabildim. İnsanların Avaz Avaz bağırmak istedikleri halde içine kapanmaları , bağırsalar bile etrafta duyacak kimselerin olmayışı... Sesi çıkmayan bir neslin hikayesi aslında...
Kitap bittikten sonra ne okuduğumu anlayamadım başta. Okuduğum satırların tarifini yapamadım. Gerçi insanların acısının tarifi nasıl yapılır bilemiyorum o da başka konu ya... Okuduklarım ne öyküden ibaret ne de romandan. Sürüklendiğin yerde kalıyorsun adeta. Meğerse tarifi zor yaşanmışlıklardan ibaretmiş anlatılanlar. Ben pek bilmem 90 lı yılları. Hiçbir şeyin farkında olmayan. Bir bebektim o zamanlar. Allah rahmet etsin dedem anlatırdı bazen çocukluk yıllarımda. Şimdi daha iyi anlıyorum dedemin anlattıklarını özellikle müslüman kardeşlerimizin neler çektiklerini...
90 lı yılların yasaklarında boğuşan,şiddete uğramış insanların,küçük yaşta tecavüze uğramış, iş bulamayınca intihar eden, konfeksiyonda çalışan o saf temiz çocuk işçilerin korosudur anlatılanlar. Hayatınızın bir yerlerinde bu koronun seslerini duymanız dileğiyle...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Çünkü büyükler sayıları çok severler. Ne zaman onlara yeni bir arkadaşınızdan söz etseniz onun özüyle ilgilenmezler. " Sesinin tonu nasıl?", "En sevdiği oyunlar hangileri? ", "Kelebek koleksiyonu yapar mı?"diye sormazlar.Merak ettikleri "Kaç yaşında?", "Kaç kardeşi var?", "Kaç kilo? "Babası kaç para kazanıyor?" Sorularının cevapları olur.
Nasıl da unutmuşuz küçüklük hayallerimizi her gece başımızı yastığa koyup kurduğumuzun hayalin heyecanıyla uyumayı .Nasıl bir ahvalin içine düşmüşüz farkında olmadan ? Yitirdik düşlerimizi oyuncaklarımızı gülüşlerimizi en önemlisi de saf ve temiz oluşumuzu...Şimdilerde insanlar hep bir mutsuz . Çıkın sokağa etrafınıza bakın ortalıkta hipnoz edilmiş bir varlık gibi dolaşıyor ne gideceği yer belli ne istediği. Varlık içinde yokluk yaşıyoruz adeta. Aldılar bizden çocukluğumuzu hayallerimizi bir dilim ekmeği paylaşan güzel yürekli insanları,kıyafetine bakmadan sofraya buyur edenleri, ağzından çıkan kelamla nasıl demleniriz dediğimiz o güzel hikayelerine doyum olmayan manidar insanları. Büyüdükçe değiştik paran pulun varsa ha bide arkanda önemli şahsiyetler varsa senden güçlüsü Yok zihniyetine büründük. Biz unuttuk özümüzü savrulduk şükürsüzlüğün pençesinde. Bu kitap bir nebze olsa da kişinin kendisini sorgulamasına ve çocukluğumuza giden yolda bir yoldaş oldu teşekkürler
Toplumun genel sorunu olan ahlak kavramını yeterince icra edemeyişimiz ve bu da hal ve hareketlerimize nasıl yansıdığından bahsetmiş. Gecelerin o manevi hazzından nasiplenip dertlenmemizi ne güzel anlatmış. Şükürsüzlük arttıkça insanın memnuniyetsizliği çoğaldığından şükürü dilimizden kalbimizden düşürmemizliğiz aslında. Eski topraklar o güzel samimi insanlara hasret kalmıştık ve bir yerlerde hala o insanlar yaşıyormuş gerçekte tanımasakta kitaptan tanışmış olduk.Bir solukta okuyabileceğiniz sohbetine doyum olmayan bir kitap...
