Bir saate yakın aynı şekilde duruyor ve kendimi, hayatı düşünüyordum.Yoğunlaşma bazı sorularla başlıyordu. Yaradılışımı, geleceğimi, çevremi, insaların farklılığını, duygularımın çeşitliligini sorguluyordum.Kendimi dinlemeyi öğrenmekti bu yaptığım. Çünkü duyulabilecek kadar yüksek bir ses vardı içimde. Bunu farkedince, dünya üzerindeki bütün insanlar birden yok olsalar dahi yalnız kalmayacağımı anladım. Cünkü ağzımdan çıkan, başkalarının duyabildiği bir sesin yanında içimde yankılanan bve kimsenin varlığından bile haberdar olamayacağı başka bir ses daha vardı
Demek ki kendimle diyalog kurabilir, aynı konu hakkında yüksek sesle bir söz söylerken, içimden de bambaşka bir cümle kurabilirdim. Dünyayla aramdaki köprüyü ve kendime açılan kapıyı boylece keşfettim...