Terapiye başladı kurt. Yediği ayazın yaralarını sarıyor. Akıllanıyor ve bir daha asla ayazda kalmamakta kararlı. Dönüşüyor kurt, artık ayazı neden yediğini anlıyor, kendine değer veriyor, özgürleşiyor ve güçleniyor
"Nasıl da yorgunum. Yaşamı hep dev aynalarından izlediğimi gittikçe daha iyi anlıyorum. Yitirdim bütün avuntularımı. Keşke bir taş kadar suskun olabilseydim, tohumlarını dökmüş bir çiçek kadar dingin." Ahmet Erhan
Çoğu zaman böyle, ormandaki ıssız yerlerde, bütün kelimelerin ötesinde güzel bir şeylere rastlardı. Kuş, çiçek, ağaç ah bir de bu güzellikleri paylaşacak bir ruh olsaydı. Güzellik paylaşılmadığı zaman anlamsızdır.