Hiçbir şey kalmadı senden geriye. Yalnızca bazı tarihler ve tozlanmış hatıralar.. Tozu canımı acıtıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Yere düşmüş bir yaprağa anlattım seni
Sustum ardından
Kahve bir ip dolandı sanki bedenime
Kalın bir örtü üzerimde.
Şimdilerde yorgun bir kız çocuğuyum ben
Susar olmuşsun, ellerin göklerde
Geciken bir saatin ortasında
Veyahut sonunda
Fark eder mi gün doğarken
Yada batmış bir kızıl mehtapta
Hiç bilmeden seni düşünürsem
Nur
“Sonra içime ve hatta dışıma kapandım.
Küsmek gibi bir şey.
Bir çeşit gölge fesleğeni.
Bir çeşit olmayan hayat.”
Didem Madak
Didem Madak