Hatice kübra
@Kubra190303
Ben daha bi kitabı okurken bu kadar ağladığımı hatırlamıyorum. 620 sayfa kitap göz açıp kapayıncaya kadar bitmişti. Kitabın bana hissettirdiği tek şeyde önceden var, şimdi yok olan arkadaşlığım oldu. Ben Katie kadar affedici, Tully kadar dik başlı değilim belki ama kendimi tanıdığım kadarıyla değer veren, verdiği değerin karşılığını görmek isteyen, görmediği zaman uzaklaşan, kendince haklı nedenleri olan bir insanım. Dediğim gibi “kendimce”. Bunu söylerken insan bencil gibi hissediyor ama öyle olmadığını içinde olunca anlıyorsunuz. Kısaca kitapta bunlara oldukça değinip yaralarınızı deşiyor olabilir. Ha unutmadan içine ikinci tercihte doğru aşkı bulanları da eklemişler tabikii. Çok keyifliydi. Okunmalı…
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
“Yanlış saat, düşünme yetisi bozulmuş bir zihne benziyor!“ (s.95)
İnsanlara saatin doğruluğundan şüphe ettirecek kadar büyük bir dalgınlık, Gözlerini dolduracak kadar büyük bir düşünce, Hayatını yaşanmaz kılacak kadar büyük bir aşk. Kiminin kaybettikleri, kiminin kazandıkları; sevinçli yaşlar, hüzünlü zamanlar; ilkbaharın kışa, kışın sonbahara karıştığı zamanlarda aklımda tek doğru sen ve senin için bende akan her an.
“Aslında genç kızların büyük bir özenle gizledikleri sırlarını, ya bir gözyaşı ya bir gülümseme açığa vurur.“ (s.105)
Zaten hayatta bir gözyaşı ile başlamadı mı ki? Ağlayarak geldiğimiz bu hayattan kimimiz mutlu, kimimiz üzgün ayrıldık. Dilber için yaşam hep ağlamaklı geçiyordu. Küçük yaşta ayrıldığı yurdundan çileler çekerek sığındığı memlekete kadar hep acılarla doluydu. Bu acılarını unutturan tek şey vardı o da gençlik baharında başında kavak yelleri estiren aşk. Cevdet beye duyduğu şehvet dolu kalbi. İki insanın birbirine bakınca huzur dolduğu an. Zavallı kızın bu zamanı sadece üç beş saat sürmüştü. Bilirsiniz bazı kavuşmalar mahşere kalırdı. Onlarınki de öyle olmuştu. Memleket ayrılığına birde sevda ayrılığı dahil olmuştu. Yani dilber sırrını hep gözyaşı ile anlatmıştı. Masum aşkı hariç. Hayatta sadece aşkı gülümseme ile açığa vurmuştu.
Gençliğinde seçim yapmak için çok erken olduğuna inanmış, şimdi ise değişmek için çok geç kaldığını düşünmüştü (s.57) aslında hepimiz öyle değil miyiz? Kafamızda plan projeler tasarlarız sonra da yarın yaparım deriz. Yarın olur bu seferde dün başlasam daha mı iyi olurdu deriz. Düne geri dönemeyeceğimizin hep farkındayız ama bu sözün arkasına sığınmak her zaman daha cazip gelmiştir. Sebebi ise yapmak istediğimiz şeye aslında cesaretimizin olmamasıdır. Yoksa bir insan neden o işi erteler ki? Korkularımız yarınlarımızın önünde duvar, bugünlerimiz ise perdesidir. Açsak kurtulacağımızın farkındayızdır ama akşam oldu kalsın güneş doğunca açarız deriz. Güneş doğuşunu göreceğimizden pek emin bir şekilde. Kısacası her duruma uygun kılıflarımız mevcut ama şuanımıza uygun bir açıklamamız dahi yok…
“Şuanda seçeneğim olsaydı her günümün aynı, olmasının nedeninin kendim olduğunu daha önceden anlamış olsaydım, belki… “
+“belki diye bir seçeneğim yok, çünkü hiçbir seçeneğim yok.“(s.60) seçeneksiziz ya da çok mu seçeneğimiz var? Hangisi daha cazip ? bence an içinde belirtilen duruma en uygun olanı. Ölmek üzeresiniz ve baktığınız pencerede dışarda yapılacak pek çok şey olduğunu fark ettiniz. Şuanda bir şeyler yapmak için seçeneğiniz çok. Biraz daha düşündüğünüz ama bunları yapacak kadar vaktiniz olmadığını fark ettiniz ve ölümü beklemeye koyuldunuz neden? Çünkü başka seçeneğiniz yok. İşte demek istediğim tam olarak bu koşullar an içinde bizi en pasif hangi konuma koyuyorsa bizler onu tercih ediyoruz. Bizler bir şeyler yapmaya değil yaşamaya bile eriniyoruz. Dışarda akıp geçen zamana aldırış etmeden.
Sanki evrenin sonsuzluğu onun kendi bitimsizliğini açıklamıştı. (s.76) günlerinin, saatlerinin, dakikalarının, saniyelerinin azaldığının farkındaydı. Ölümün yakın olduğunu ama ne
